the 6 million dollar story

Change of a dress

2006-11-27T16:00:00.000+02:00

Μεταφερθήκαμε.Τέλος.

Bye bye Blogger.... H εκδίκηση της τέταρτης τελείας.

http://the6milliondollarstory.wordpress.com/

Ghost Bastard

2006-10-25T14:20:00.000+03:00

Θα του έφτιαχνα γιαουρτλού σουτζούκ με μπόλικο τούρμερικ και κόλιανδρο, που θα έγλειφε τα δάχτυλά του. Και αρνάκι ανατολίτικο με θυμάρι και σκόρδο στο φούρνο, να φάει και να σκάσει ο πασάς μου, τόσο που να παραδοθεί αμέσως μετά σε ύπνο γλυκό, σα μωρού, κι εγώ να τον καμαρώνω.

Αντ’ αυτού, κάθομαι μόνη, στη Schottengasse αυτή τη φορά, και περιμένω τον μικρό σερβιτόρο με το αστείο παπιγιόν να μου φέρει εξεζητημένα ψητά μανιτάρια του δάσους με σως ταρτάρ, απλωμένα σε φύλλα σαλάτας, σωστά ομοιώματα χαρτονιού.

Κατεβάζω το φρουτένιο λευκό Riesling μου κι αναστενάζω.

«Μια πρόβα για πού;», αναρωτιόταν ο σοφός μου και μέσα του τον ρωτούσε φωναχτά, ήξερε πως τον ακούει. Απάντηση όμως δεν έπαιρνε, μήτε και τελικά πήρε ποτέ.

Πως εκείνος ακόμα τον ψάχνει, κάθε χρόνο ίδια μέρα, σχεδόν ραντεβού. Γιατί πήρε μαζί του το νόημα.

Έτσι θα του μιλούσα τώρα, αγριεμένα, γιατί σε ανοιχτούς δρόμους, άδειους, χάνεται και ακόμα περιμένει, πότε ειρωνικός και πότε απελπισμένος, τη μέρα που κατεβαίνοντας από το λεωφορείο της γραμμής θα πέσει επιτέλους επάνω σε εκείνον που βρίσκεται μέσα του, αλλά το βουλώνει πεισματικά.

Επιδόρπιο παγωτό φιστίκι και σοκολάτα θέλω. Που θα σου άρεζε, σοφέ μου.

Αλλά έχω μπροστά μου αμύγδαλο με Αmaretto και σιρόπι βατόμουρο, λιγωτικό και φλύαρο, πάνω σε βάφλες στρογγυλές, όπως τα φεγγάρια που αγαπάς.

Κάπου ανάμεσα στα φίλτρα είναι εδώ γύρω ακόμα, τον νιώθω κι ας μην τον άγγιξα ποτέ, γι’ αυτό και τον ψάχνει, μια εδώ και μια εκεί. Είναι και που δεν πρόλαβε να του πει το για πού. Χωρίς προσανατολισμό ο μικρός εξερευνητής τώρα.

Καθισμένος εδώ σε άλλη διάσταση, να τσαλαβουτάει στο σιρόπι βατόμουρο τα δάχτυλά του και να γελάει και με μένα την άγνωστη και με τις σκέψεις μου.

Τελευταία μπουκιά, πίτα στο σιρόπι. Αδέξια, ξεφεύγουν δυο στάλες από το στόμα και λεκιάζω το πουκάμισο.

«Εσύ φταις», ψιθυρίζω, μου κλείνει το μάτι.

m1 vs.m2

2006-08-09T10:24:00.001+03:00

Παγωμένη βότκα. Φέτες πορτοκαλιού. Αμηχανία, τσιγάρο, "έχεις αναπτήρα;", στάχτη πέφτει κάτω.
"Δοκίμασέ το, έβαλα τζίντζερ και γιαούρτι".
Βγάζω πέδιλα, πόδια γυμνά πάνω στον καναπέ, κουλουριασμένα, το ποτήρι ιδρώνει, σταγόνες κάτω, παντού.

Παλάμη ανοιχτή στη δική του πάνω.
"Η γραμμή της ζωής μεγάλη, αλλά διακόπτεται απότομα, και συνεχίζει αδύναμη, ατύχημα".

"Η γραμμή του έρωτα;"
Γελάει, μου μαζεύει τα μαλλιά, πέφτουν τα τιραντάκια.

"Κλείσε λίγο τα μάτια".Δε μπορώ.

"Κλείσε τα μάτια, σου λέω".
Γλωσσίτσα έξω.

(Σκέφτομαι, πως θέλω να σε ερωτευτώ πολύ, να δυστυχώ με τρόπο αστείο, κωμικοτραγικό, γελοίο, να κλαίω στην αναμονή και να τηλεφωνώ στους πάντες για να τους πω στη μέση της νύχτας πόσο τέρας είσαι. Και όταν τελικά παίρνεις, να σε λέω μωρό μου και όμορφέ μου και να λιώνω).Ειδάλλως είμαι λογική και πλήττω θανάσιμα.

Με γδύνει σιγά σιγά. Χαζεύει, παίζει, τρέμει λίγο το χέρι του. Μου μιλάει για τον νόμο της παγκόσμιας έλξης.

Όμορφο αγόρι, με λίγο γκρι στους κροτάφους, τόσο δα λίγο, ίσα που το βλέπεις.

Δεν ξέρω γρι μαθηματικά, ούτε φυσική. Μοχλοί και υπομόχλια για μένα κτηνώδες μυστήριο χωρίς αναγκαία λύση.

«Απλό».
Βάζει τα χέρια του ανάμεσα στα πόδια μου, δυο σώματα με μάζες m1 και m2 απέχουν μεταξύ τους μια απόσταση, την ονομάζουμε «γ», δαγκωματιά.
Με γαργαλάει λίγο, παίζει. Λιώνω. Έλκονται με δύναμη F, δύναμη ανάλογη με το γινόμενο των μαζών τους, αλλά αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασής τους. Μπαίνει μέσα μου βίαια, το θέλω πολύ αυτό το αγόρι, δεν κλείνει μάτια, η ανάσα του στο αφτί μου.Λαχανιασμένη αγκαλιά.

Πια τίποτα, ησυχία, κοιμήθηκε το αγόρι. Κάνω να φύγω και σφίγγει το χέρι.

«Αν πας εσύ να φύγεις, θα σε ερωτευτώ μέσα σε μια νύχτα, όσο πήρε στον Γρηγόρη Σάμσα να μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα, και στον Σινκλαίρ να ερωτευτεί τον Ντέμιαν για πάντα, γιατί έχεις κι εσύ αυτό που πρέπει να μείνει κρυμμένο, αλλά βρίσκει τρόπο να γλιστρήσει έξω», του ψιθυρίζω στο αφτί.

Ξημέρωσε, μόνη με τη βέσπα στο δρόμο.
Ο έρωτας, όλη η ενέργεια, όλη η διαύγεια, όλη η εκτέλεση, ζιπάκι αυτού του ενός και μόνο νόμου. Έξυπνο αγόρι.

σταγόνες

2006-07-29T20:44:00.000+03:00

Μου είπε ότι είχε να πει κι εγώ έμεινα βουβή. Για πολύ καιρό, μέρες και μήνες, βουβή. Αλλά ήταν μόλις λίγα λεπτά. Αστείο. Μια φτερούγα δύο γραμμαρίων να προκαλεί τόσο σαματά.
Έτσι ήρθα εδώ.
Αγνόησα τα παρακάλια τους, τις συμβουλές τους, τις αλυσίδες τους.
Για να κρυφτώ;
Ποτέ. Δεν είμαι όμως σε θέση να εξηγήσω γιατί. Εδώ και καιρό δεν θέλω πια να εξηγώ τίποτα. Βαρέθηκα να δίνω εξηγήσεις για τη ζωή ενός κασκαντέρ, που δεν κατάφερα να ζήσω παρά μόνο στα κρυφά, τις στιγμές που δεν με πρόσεχε κανείς. Εκείνες εκτός προγράμματος.
Αποδέχτηκα όσα μου είπε. Ασμένως. Είμαι σίγουρη πως περίμενε να κοιτάξω χαμηλά, με τα μάτια γεμάτα από κρυστάλλινα δάκρια και να ψελλίσω με λυγμούς την μάταιη ερώτηση.
Και μια άλλη μέσα μου, λίγο έλειψε να το κάνει. Μα την σταμάτησα. Της επέβαλα να κάτσει ήσυχα σα σεληνιασμένο νήπιο σε μια σκοτεινή γωνία και να βγάλει τον σκασμό. Σιγά μην της επέτρεπα να αρθρώσει δίχως δικαίωμα, με το δικό μου στόμα λόγια αδέσποτου.

Ήρθα και περιφέρομαι κρυφίως στο ομορφότερο ξενοδοχείο του κόσμου.
Μια ξένη. Δεν έχει σημασία πια.
Όμως, γλυκό μου, δεν υπάρχει νύχτα που να μην έρθει, λίγο πριν το ξημέρωμα, την ώρα που όλα ησυχάζουν και είναι εκκωφαντικά απλά. Και τότε δεν έχω -για λίγο- τη δύναμη να τη διώξω. Μου λέει ιστορίες, για φίλτρα και τα κατακάθια τους, για μια αυταπάτη που ικέτευε να πιστέψω σε αυτήν, για τρελές πορείες στην επιπεδοχώρα. Όλα μια κραυγή ορφανού.
Ύστερα φεύγει πάλι, τόσο αβάσταχτα απότομα όσο εμφανίστηκε, αφήνοντάς με να αναρωτιέμαι για λίγο, μέχρις ότου κλείσουν τα βλέφαρα, τι θα γινόταν αν.
«Μια υπέροχη μέρα και σήμερα, σέρβιρέ μου, μικρέ, το πρωινό μου στο μπαλκόνι, να βλέπω τον ήλιο, μπας και καταφέρω να την αποβάλω. Με κάθε σταγόνα ιδρώτα, ολοένα και περισσότερο από αυτήν».

πάντα καλοκαίρι

2006-05-22T02:36:00.000+03:00

Κοιτούσα τη σελίδα επί ώρες. Μα δεν είχα τίποτα να γράψω. Τίποτα να πω. Ένιωθα ένα βάρος μέσα μου, όμως δεν ήξερα καν τι είναι. Ούτε καν να το περιγράψω δε μπορούσα. Συμβαίνει που και που. Να παγώνουν όλα γύρω σου και μέσα σου και εσύ να μένεις με μια σκέψη που δε μπορείς καν να τοποθετήσεις σε κάποιο συρταράκι.

Όσο αφήνεις κάτι, τόσο σε αφήνει και αυτό, λένε. Λένε, λένε, λένε, ποιοι ποτέ δεν έμαθα, πάντως το λένε. Και τη σελίδα την κοιτούσα επί δυο μήνες. Με άφηνε κάθε μέρα και λίγα παραπάνω μέτρα, έτσι ένιωθα.

Σιγά σιγά άρχισε να μπαίνει το καλοκαίρι, να καθαρίζει ο ουρανός, να σκουραίνει το δέρμα από τον ήλιο, να ξανοίγει το μαλλί. Πάλι.

Άρχισαν τα σχέδια, αυτά με τη μυρωδιά αλμύρας πασπαλισμένα. Αυτό το νησί, εκείνο το αντιηλιακό, το άλλο μαγιό, το αυτό φόρεμα, τα επόμενα πέδιλα.

Και τότε θυμήθηκα ένα άλλο καλοκαίρι, από καιρό ξεχασμένο. Περίεργο πως συμβαίνει αυτό. Επιλεκτική μνήμη, μνήμη χρυσόψαρου, το είχα ξεχάσει, επίτηδες, κατά λάθος, πάντως σε τροχιά το είχα στείλει. Καλοκαίρι πριν χρόνια. Πέντε, έξι, επτά χρόνια πίσω. Δεν έχει σημασία.

Νησί. Εκείνο, το άλλο, πάλι δεν έχει σημασία.

Το καλοκαίρι που μεγαλώσαμε άλλοι.

Άναψε τσιγάρο να σου πω.

Τρεις φίλοι ξεκινούν για το νησί. Με ένα σακ βουαγιάζ, τρεις κας καρντ και δυο βεσπάκια. Τρεις πολύ φίλοι. Και ορκίζονται στο καράβι του πηγαιμού πως θα είναι για πάντα μαζί, σαν ένα, τυλιγμένοι μέσα σε πετσέτες θαλάσσης πάνω στο κατάστρωμα για να ζεσταθούν.

Και φθάνουν στο λιμάνι ξημέρωμα, και το νησί έχει μυρωδιά φρεσκοψημένου ψωμιού και αλμύρας ανάκατα.

Μένουν εννιά μέρες μαζί, σαν ένα, και κάθε μέρα, φίλε, απομακρύνονται ολοένα και περισσότερα έτη φωτός από αυτό που ξεκίνησαν να είναι. Αλλά δεν το νιώθουν.

Δεν ξέρω αν έφταιγε το νησί, ίσως έφταιγε αυτό, ίσως ο ήλιος, αλλά μάλλον ήταν η λαχτάρα μας να κοιτάξουμε μπροστά αυτό που ήδη κάπου λέγεται πως είναι γραμμένο πως είμαστε, αλλά ακόμα δεν ψυλλιαζόμασταν καν. Ειλικρινά δεν ξέρω.

Οι δυο τους ήταν ξαδέρφια, δεύτερα. Η Β. και ο Γ. κι εγώ ο συνδετικός κρίκος, ερωτευμένη με τον Γ., έτσι νόμιζα, ίσως επειδή εκείνος ήταν και τον ένιωθα, το αντανακλούσε στα μάτια μου. Τι να πεις, τι να σου πω, δεν ήξερα. Και όλα ζάχαρη, φίλε. Βουτηγμένα σε κίτρινη τεκίλα, μαρτίνι και ρούμι μαύρο, κερασμένο και αυτό. Υπέροχες μεθυσμένες μέρες. Με κοντά αγορίστικα κατάξανθα μαλλιά και διαγωνισμό ποιος θα μαυρίσει πιο πολύ και ποιος θα μείνει κάτω από το νερό περισσότερο χωρίς μπουκάλα.

Την τρίτη νύχτα είχε πανσέληνο το θυμάμαι, δεν είχαμε κάνει ντουζ, με την αλμύρα έξω. Και τότε μου το είπε. «Είμαι ερωτευμένος μαζί σου, μικρή».

Τον λυπήθηκα. Όπως δεν έχω λυπηθεί στη ζωή μου άνθρωπο. Και πήγα μαζί του, φίλε. «Κι εγώ», απάντησα. Ακόμα νιώθω, αν κλείσω τα μάτια, την αίσθηση. Το σώμα του, τα χέρια του, το βλέμμα του, την ανάσα του. Όλα οικεία και ξένα μαζί. Τότε το κατάλαβα, μου ήταν αδιάφορος. Και φοβήθηκα, είπα μέσα μου, είσαι αναίσθητη, δεν είσαι σε θέση να ερωτευτείς, να νιώσεις τίποτα. Είσαι μια ξένη. Ανίκανη. Και υπέμεινα, φίλε. Όλη νύχτα. Γιατί δεν μπορούσα να κουνηθώ καν. Και σε όλη αυτή τη νύχτα δεν ένιωσα τίποτα ούτε για ένα δευτερόλεπτο, δεν με άγγιξε τελικά ούτε για ένα εκατοστό. Μετρούσα, να μη σκέφτομαι, τα αστέρια στον ουρανό, όπως την ώρα στο ρολόι. Και όταν ξημέρωσε με κοίταξε, Θεέ μου, μου έσκιζε τα σωθικά ο οίκτος, νόμιζα πως θα με πνίξει, «μείνε δίπλα μου» ψιθύρισε. Μα δεν με κρατούσε τίποτα. Είχα φύγει ήδη χιλιόμετρα μακριά κι ας με είχε αγκαλιά ακόμα. Είχα πει «κι εγώ». Το είχα πει. Σα να μην ήταν το δικό μου στόμα.

Χωριστήκαμε. Προφασίστηκα ανέμελα πως θα έβλεπα δυο φίλους. Τελικά πήγα μαζί με μια παρέα, που γνώρισα στη χώρα εκείνο το πρωί, εκδρομή στο απέναντι νησί και έλειψα τρεις μέρες. Ο Γ. έμεινε πίσω. Η Β. γνώρισε κάποιον και γύρισε κάθε κόλπο μαζί του.

Όταν επέστρεψα τους βρήκα να πίνουν παγωμένες βότκες στην παραλία. Κάναμε όλοι σα να μην είχε συμβεί τίποτα, σα να μην είχαμε χωριστεί ούτε για ένα λεπτό. Και μείναμε μαζί για δυο μέρες ακόμη, σαν ένα.

Μπάντζι τζάμπινγκ, βουτιές, σφηνάκια από το σώμα, ύπνος αγκαλιά στην άμμο.
Πεφταστέρια και ευχές. Ξεπλήρωνα το «κι εγώ».

Να μη νιώθω για λίγο έστω ξένη, να γίνω δική τους, να ανήκω κάπου μια φορά. Η ανίκανη.

Και τελευταίο βράδυ, ξημέρωμα σχεδόν, θάρρος ή αλήθεια.

Με άμμο στα παπούτσια και το στόμιο του μπουκαλιού.

Τότε το είπε, φίλε, ο μπάσταρδος τη βίασε, όσο έλειπα, όσο γυρνούσε μαζί του τους κόλπους με τη μηχανή. Μέρα μεσημέρι στην ερημιά, δίπλα σε μια παρέα σέρφερ που χειροκροτούσαν. Το ήθελε στην αρχή, μα έγινε βίαιος μετά, δεν ήθελε άλλο, φώναξε, προσπάθησε να φύγει αλλά δεν την άφησε. Το είπε, και δεν έκλαιγε σου λέω. Αλλά δεν ήταν θάρρος. Ήταν απελπισία.

Κι εμείς ξέραμε που ήταν. Μπορούσαμε να πάμε να τον βρούμε. Αλλά δεν το κάναμε. Δε μας άφησε. Και νιώθαμε μέσα μας ανακούφιση που δεν μας άφησε. Και ντροπή μαζί. Θυμό.

Την άλλη μέρα πήραμε το πλοίο. Πάλι τυλιγμένοι με πετσέτες θαλάσσης στο κατάστρωμα. Πάλι όλοι αγκαλιά. Αλλά δεν βγάλαμε άχνα σε όλη τη διαδρομή. Σα να μας είχαν πάρει τη λαλιά. Τι να λέγαμε.

Μόλις φτάσαμε στο λιμάνι, σταμάτησα ένα ταξί να με πάει σπίτι. Αυτο'ι πήραν άλλο. Με κατεβασμένο το παράθυρο τους άκουσα που φώναξαν ραντεβού για την επομένη. Είπα ναι. Χαμογελούσαμε και οι τρεις.

Δεν πήγα. Είμαι σίγουρη πως κανένας τους δεν πήγε.

Δεν τους ξαναείδα λοιπόν ποτέ.

Έμαθα καιρό μετά από έναν τυχαίο, όπως γίνεται πάντα, τον Τ., πως ο Γ. λέει, γνώρισε μια κοπέλα στο αεροπλάνο του γυρισμού και μέσα σε πέντε μήνες παντρεύτηκαν. Πως η Β. τα παράτησε όλα εν μια νυκτί και γύρισε πίσω, έπιασε δουλειά σε τουριστικό γραφείο. Όλα ρευστά και έπρεπε, λέει, να βρει τις εκβολές που πραγματικά ήθελε. Μόνη της. «Πρέπει να μεγαλώσω, να μάθω», του είπε.

Κι εγώ;

Εγώ ίδια κι απαράλλαχτη, αλλά τελικά άλλη.

Γιατί όχι πια ξένη.

Γιατί εντωμεταξύ έκοβε βόλτες ο διάολος, ευτυχώς, και ερωτεύτηκα πολύ, φίλε. Έναν άλλο ξένο. Τα πάνω κάτω. Βρήκα κάπου να ανήκω, η ξένη. Και έσβησα τα πάντα πίσω μου. Σα να μην έγιναν ποτέ. Πάλι καλοκαίρι. Και μετά έπρεπε να τον αποχαιρετήσω, φίλε. Γιατί ανήκε ήδη αλλού. Γιατί η ζωή σε πάει καμιά φορά σε μέρη που δεν πίστευες ποτέ πως θα έφτανες. Και τότε δεν σου φτάνει αυτό το "πολύ". Τότε θέλεις τα πάντα και τα θέλεις αμέσως. Αλλά έχεις αργήσει να το καταλάβεις. Και μετά είναι αργά. Ή έχεις έρθει πολύ νωρίς. Κι επειδή δε γίνεται αλλιώς, πεισμώνεις, σουφρώνεις τα χειλάκια σα μωρό. Αλλά δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Όλα καλοκαίρι. Πάντα καλοκαίρι. Δε μπορείς να τα βάλεις με το καλοκαίρι. Ούτε με το λιμάνι που θα φτάσεις. Ούτε καν με το καράβι που θα μεταφέρει το κορμάκι σου.

Δε μεγάλωσα πολύ, δεν ωρίμασα ιδιαίτερα.
Φαίνεται όμως, πως κάπου μεταξύ αλμύρας και άμμου, εκεί που τα μαλλιά μου άρχισαν να μακραίνουν κι έπαψε ο μπαρμπα-Νίκος να με φωνάζει "πιτσιρίκο", μέσα σ’ έναν ξένο -αλλά όμοιό μου τελείως- υπνόσακο, σταμάτησα για λίγο και το δοκίμασα.

ο τέλος ΠΑΝτων.μου.

2006-03-05T01:38:00.000+02:00

Διαβάζω απόψε παραμύθια. Χωρίς κουκιά και ρεβύθια. Αλλά αντιδραστικά, όπως είναι άλλωστε όλα τους ανεξαιρέτως. Για τα παιδιά που δεν κάνει να μεγαλώσουν και για τους μεγάλους που απλά δεν ξέρουν πια πως να ξαναγίνουν παιδιά.
Με γεύση απο σάμαλι του Χατζή, το ένα, το τελευταίο, με μπόλικο σιρόπι. Και δυο αμύγδαλα επάνω.
Για ένα αγόρι αυθάδικο που προφανώς, αν και το ίδιο δεν το ξέρει, ζει μαζί με νεράϊδες αθυρόστομες και εξαιρετικά διεφθαρμένες, σε ένα μέρος που δεν έχει ο χάρτης, γιατί τα αληθινά μέρη δεν τα έχει ποτέ ο χάρτης. Κι ας φυσάει εκεί Σαλονικιώτικος αλμυρός Βαρδάρης.

Για έναν πιτσιρικά που δυστυχώς μεγάλωσε, αλλά o Μυροφόρος Έφιππος Αντάρτης ήρωάς του που το ψυλλιάστηκε έγκαιρα, του έδωσε ένα ζευγάρι φτερά έξω απο μια εκκλησιά. Όχι για να πετάξει. Τα φτερά δεν είναι ποτέ για να πετάξεις. Είναι για να σε κρατήσουν σταθερά στη γη, γιατί μόνο αν μείνεις ακινήτως κινητός, αν και ζωντανός, θα μείνεις ίδιος, μικρός σοφός, μακριά απο την επιτυχημένη λάσπη και την ντεμέκ άγια κοπριά.
Για ένα Little boy. Όπως αυτό της κωδικής ονομασίας της ατομικής βόμβας που έπεσε στη Χιροσίμα. Όπως το πρόσωπο της ίδιας της Χιροσίμα που πετάει έκτοτε καθημερινά πάνω απο τον κόσμο βγάζοντάς του τη γλώσσα έξω.
Ένα αγοράκι που δεν ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων εκείνων, που επειδή απεχθάνονται τον εαυτό τους δεν υμνούν τελικά κανέναν και γαντζώνονται απο την σεμνοπρέπεια, γιατί τους είναι αδύνατο να σταματήσουν να κρίνουν.
Έναν μπόμπιρα με μολύβια, σκυμμένο πάνω απο ένα κομμάτι λευκό χαρτί, πότε πότε συγκινημένο απο το ίδιο του το ταλέντο και άλλοτε κτηνωδώς αδιάφορο και ταυτόχρονα ανεπαίσθητα ονειροπόλο, όπως καταφέρνει να είναι μόνο κάποιος, που όσα αγαπάει κρατάει μακριά. Μα ποθεί με όλο του το είναι να έχει, και κυνηγάει ταυτόχρονα. Σαν τον Πολιούχο άνεμο που το βοηθάει να πετύχει τη μοναξιά του. Που πετάει, όπως η ζωή η ίδια, με ένα φτερωτό άλογο πάνω απο τα συντρίμμια ελπίδας μιας άσχημης - όμορφης πόλης, πότε κοροϊδεύοντας και πότε φτύνοντάς τα. Μα που αυτό το ίδιο έχει μάθει να αγαπάει με όλο του το είναι, από τότε που το σάμαλι βρισκόταν στο πελώριο ταψί έξω απο την εκκλησιά. Τότε που έψαχνε μανειωδώς στα τυφλά, με στόμα μπουκωμένο, να αποκαλύψει τους εχθρούς (χωρίς «του» και «μου») που ωστόσο τόσο πολύ του μοιάζουν, για να τους χλευάσει. Δοκιμάζω, λαίμαργα όπως εκείνος, λιχουδιές με γάλα. Και αφήνω επτά κουπάκια με σοκολάτα μπίτερ και φρέσκα καθαρισμένα φρούτα έξω απο την πόρτα του κήπου, δίπλα στην καρυδιά. Φαντάζομαι πως απο όλα τα ξωτικά, εκείνος ο ένας μπόμπιρας θα έρθει, με ανακατεμένα μαλλιά απο την λαχτάρα για τη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου πορτοκαλιού.

Και αφού μου σκάσει φιλί, θα μου πει για τις αποφάσεις. Και την αιτία ύπαρξής τους στην αναίρεση. Για τους διπλωμάτες που δεν κάνουν τίποτε παραπάνω απο το να διπλώνουν τη μεσούλα τους και να λυγίζουν σε τεμενάδες για τον κάθε ανόητο που νομίζει ότι έχει στα χέρια του εξουσία και σπαταλά τελικά μονάχα σάλιο, τζάμπα. Για τον αθυρόστομο Άγιο της Αχειροποιήτου που ξεπήδησε μια μέρα μέσα απο το εικόνισμα, νεότατος και πιο όμορφος απο ποτέ πιο πριν, γελώντας στα μάτια του και συνάμα σκοτεινιασμένος μέσα στο βλέμμα του λαού,για να του μάθει ανυπόμονα και αυταρχικά, όπως κάθε Άγιος με δημοκρατική επιβολή λόγου, την αξία του να παλεύεις αναίμακτα για όλα. Για δυο πράσινα μάτια μιας Καίτης, για ένα κομμάτι λαχταριστό σάμαλι, για μια ιδέα, για σένα τον ίδιο, για τον εχθρό. Για να δεις την ομορφιά μες στην ασχήμια και την ασχήμια μες στην ομορφιά. Για να δεις ποιος τέλος πάντων είσαι. Καλός και κακός μαζί, ένας διαολεμένα έξυπνος βλάκας, εχθρός του ίδιου σου του εαυτού και καλύτερος φίλος μαζί.

Λέγεται πώς αν μπεις ποτέ σου μέσα απο μια πύλη στη νεραϊδοχώρα, δεν μπορείς πια να ξαναζήσεις στον δικό μας σάρκινο κόσμο. Γίνεσαι την ίδια εκείνη στιγμή της επιστροφής σου σκόνη γκρίζα που σκορπά στον αέρα.

Το αγόρι αυτό όμως αντιλαμβάνεται μόλις ο ουρανός σκοτεινιάζει και πάλι, δίχως φεγγάρι τούτη τη φορά, ότι επέστρεψε μέσα απο την πύλη ολόκληρο, θυμάται τα λόγια του Αγίου και βγάζει τα νεραϊδοφτερά, δεν τα χρειάζεται, ποτέ του δεν τα χρειάστηκε πραγματικά. Και συνεχίζει την πορεία του. Δεν σκόρπισε το σώμα του. Δεν έγινε σκόνη. Ζει άνετα μόνο όταν ζει σε ύψη, μα δεν περιφρονεί ποτέ τους πρόποδες, αντίθετα τους κάνει βωμούς και ανυψώνεται τότε μέσα του. Συνέχισε και συνεχίζει να περπατά αυθάδικα, πάντα αθυρόστομο και πονηρό, σαν το νερό κάτω απο την ψάθα που κυλάει να βρει όχι πια τον Άγιο, μα το αντάρτικο μυροφόρο ποτάμι αυτοπροσώπως και μαζί του να ενωθεί. Δυνατό κράμα, ελεύθερο.

Μα πάντα στην άκρη της ελευθερίας μας έχουμε και μια τιμωρία. Μια χαρμολύπη.
Όπως ο μπόμπιρας.

Γελάω πονηρά πίσω απο τα ανύπαρκτα καλοχτενισμένα μουστάκια μου, σαν Αλίκη που αφού χώθηκε με το ζόρι μέσα στην κουνελότρυπα, ψάχνει να βρει πώς στο διάολο θα βγει πάλι έξω. Και την ακριβώς επόμενη στιγμή αποφασίζει να μείνει αιώνια μέσα. Δηλαδή ακριβώς μόλις λίγα νεραϊδένια λεπτά.

ενίοτε δεν αιωρούνται έξω μόνο οι νιφάδες

2006-02-12T19:36:00.000+02:00

Οι Κυριακές εμπεριείχαν πάντα μια γλυκιά τεμπελιά, μια ακίνδυνη αίσθηση συνειδητοποιημένης καναπεδονιρβάνας, της οποίας αναπόσπαστο μέρος αποτελεί πλέον, η αγορά της απαραίτητης τετράκιλης εφημερίδας με τα εικοσιπέντε ένθετα τεύχη και τα έξτρα ντιβιντί, που ωστόσο λίγα σου αφήνουν.
Κάθε Κυριακή ίδια κι απαράλλαχτη με την προηγούμενη και την επόμενη. Εγκλωβισμένη σε έναν στρόβιλο πανομοιότυπο με εκείνον του Μπιλ Μάρευ στη «Μέρα της Μαρμότας». Κανάτα καφέ γεμάτη, τασάκι τίγκα στα αποτσίγαρα, ραδιόφωνο και χουζούρι, σπαρίλα μέγιστη. Μη απομνημονεύσιμη. Δίχως φόρμα.

Το να δώσεις άλλωστε φόρμα σε μια διάρκεια είναι απαίτηση της ομορφιάς, όσο και της μνήμης. Διότι το άμορφο είναι ασύλληπτο και ως εκ τούτου μη απομνημεύσιμο.

Κι εκεί που επαναπαύεσαι στην ανικανότητα εξέλιξης, στην απουσία του διαφορετικού, στην αφάνεια και ρευστότητα του μη απομνημονεύσιμου γίγνεσθαι, έρχεται ένας άνθρωπος, ένα συμβάν, πέντε λέξεις διαφορετικές και πλάθεται μια ολόκληρη μέρα ανάποδα, μονοκοντυλιά.
Αυτό είναι. Συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι ικανοί να σε εκπλήξουν, να σου διδάξουν τη μαγεία του απρόοπτου, του μη προβλέψιμου, την ομορφιά μέσα στην αρχέγονη απλότητα της σκέψης που εκ πρώτης φαντάζει πολύπλοκη.

Δημουλά και «Οι λέξεις φταίνε. Αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα σιγά σιγά ν'αρχίσουν να συμβαίνουν». Λέξεις «ζηλότυπες», «θεάρεστες», απο το στόμα ενός μικρού ? μεγάλου λιονταριού, που μοιάζει πολύ με εκείνο της αναφοράς στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου.

Κυριακή λοιπόν, πέντε του Φλεβάρη και το χιονόνερο πέφτει πυκνό σε ολόκληρη τη Μακεδονία. Με «πετυχαίνει» στην είσοδο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Βέροιας. Έχω έρθει για την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Κώστα Ζουράρι, το «Νυν αιωρούμαι», στα πλαίσια πάντα των εκδηλώσεων του Δήμου.

Αιωρούμαι κι εγώ, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, με το ζόρι κρατάω ανοιχτά τα μάτια μου απο το ξενύχτι της προηγουμένης. Αντιλαμβάνομαι ωστόσο γρήγορα τον αριθμό των παρευρισκομένων και τον εκπληκτικό ενθουσιασμό τους, για τον άνθρωπο που έχουν έρθει να ακούσουν, τον άνθρωπο - Έγκλημα (υπό μια ντεμιανική έννοια).

Επίκεντρο γίνεται γρήγορα το «Συναμφότερον» ως έννοια. Έννοια ενέσιμης καφείνης μετρημένης σε μεγατόννους. Με δικό του κόπιραιτ.

Δεν πρόκειται για τίποτε άλλο απο αυτό δηλαδή που ήδη απο τα γεννοφάσκια μας έχουμε μέσα μας και είμαστε όλοι τρόπων τινά εφευρέτες του, ο καταγωγικός μας μύθος, όπως αυτός παρουσιάζεται μέσα απο τον λόγο του Αχιλλέως στην Ιλιάδα. Το σακί με το γιν και το γιαν ενωμένα, άσπρο και μαύρο, η ύπαρξις του καλού μέσα στο κακό, αντίθετα της παιδιάστικης θεωρίας του μονοφυσιτισμού, του απόλυτα καθαρού.
Ακούς και παρασύρεσαι στο τσουνάμι των λέξεων. Es muss sein. Δε μπορείς να κάνεις αλλιώς.

«Το παράδειγμα έρχεται αυτόματα μέσα απο την πλαγιολίσθηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Το αμοιβαίως αποδεκτό όνομα που επιθυμούν οι πολιτικοί να υπάρξει ανάμεσα στα Σκόπια και την Ελλάδα. Η αίσθηση του να είσαι δηλαδή και κερατωμένος και ευχαριστημένος. Αυτό είναι το Συναμφότερον».

Δεν είμαστε δραματικός λαός, αλλά παιχνιδιάρικα ιλαροτραγικός, σκοτεινός και πολύπλοκος, μέσα σε μια μαγική απλότητα «πεποικιλμένα σύνθετος», αντίθετος εκ φύσεως των συμπαντικών στεγανών, εύκαμπτος όπως το σώμα της Συλβί Γκιγέμ. Ιδιόμορφος και μοναδικός, όπως και το ακροατήριο μέσα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Πολίτες κάθε ηλικίας, εκπρόσωποι κάθε χώρου ακούν με προσοχή που όμοιά της δε θα συναντήσει καθηγητής Γυμνασίου προς μεγάλη του λύπη ?αλίμονο- πουθενά. Μαγνητισμένοι όλοι. Άχνα.

Σιγά σιγά αντιλαμβάνεσαι λοιπόν, μικρό ξανθό κι ανόητο κορίτσι κι εσύ, την ύψιστη σημασία της θουκυδίδειας ανάγνωσης της ιστορίας, όπως αυτή διαφαίνεται μέσα απο το «Νυν αιωρούμαι». Ο Θουκυδίδης ως πολιτειολόγος, ή πολιτικός φιλόσοφος εμπεριέχει τον μεγαλοφυή αν και ιδιόρρυθμο ιστορικό, μα πάει πέντε βήματα βαθύτερα. Όπως και ο Ζουράρις ως μετέπειτα αναλυτής του, βγάζει τόσο στον προφορικό όσο και στον γραπτό του λόγο, μέσα απο τις δικές του δυο τσέπες (όπως άλλοτε ο Μακρυγιάννης την αλήθεια και το ψέμα) ταυτόχρονα ένα εξαιρετικής εξυπνάδας και πονηριάς παιδί, όμως και τον -άδικα ίσως- δίκαιο πατέρα του. Ηρακλείτεια πτυχή πραγμάτων, να θυμώνεις και να χαμογελάς μαζί.

Φυσικά ακολούθησε η απαραίτητη συζήτηση μεταξύ των παρευρισκομένων κατόπιν παράκλησής τους, μεταξύ άλλων για τα -παράλογα μεν, προβλέψιμα δε ? αιτήματα των Σκοπιανών και την περίφημη και ντεμέκ πολλά υποσχόμενη «κοινώς αποδεκτή» ονομασία τους. Και η συζήτηση δεν ήταν παραγέμισμα χρόνου, αλλά τον οργάνωνε εκείνη.
Το μήνυμα στο ζουμί του ήταν σαφές, το επιβεβαίωσε το χειροκρότημα. Εϊμαστε Έλληνες και ως Έλληνες πολίτες οφείλουμε στον εαυτό και την πατρίδα μας να διεκδικούμε όλοι μαζί ? αφού η ισχύς έρχεται μέσα απο το κράμα- τα πάντα, αλλά να μην παραχωρούμε τίποτα.

Εν έτει 2006 και μέσα σε ένα χάος ρευστής αντιλογίας που μέσα στην καινότητα του λόγου της δεν καταφέρνει να σου αφήσει τίποτα, φαίνεται πως ο Θουκυδίδης βρίσκει επιτέλους μεγαλύτερο αντίκτυπο απο ποτέ. Άκρως απομνημονεύσιμος, απο ένστικτο ή απο ανάγκη.

Και εκεί που τα μικρόφωνα ξαφνικά έκλεισαν, πίστεψα πως όλοι θα φύγουν τρέχοντας σαν το Βέγγο για να προλάβουν να φτάσουν στα σπίτια τους έγκαιρα, πριν σκάσει μύτη η πολυδιαφημισμένη απο τα ΜΜΕ εποχή των παγετώνων νούμερο δύο. Είναι και που ο βαθμός της ταχύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της λήθης. Κι εμείς έχουμε μάθει να θέλουμε να ξεχνάμε.

Διαψεύστηκα όμως πανηγυρικά. «Δάσκαλε μια αφιέρωση». Και ουρά γύρω απο τον ομιλητή οι παρευρισκόμενοι κρατώντας απο ένα αντίτυπο του βιβλίου.

Όταν πια έφτασα σπίτι έβαλα να πιω ένα ποτηράκι κρασί Ναούσσης στο χρώμα του ρουμπινιού.
«Δάσκαλε», λοιπόν.

Και θυμήθηκα αχνά τα λόγια του παππού Μενέλαου κάπου μέσα απο το βάθος του χρόνου.
Η φιλία, όπως και η εκτίμηση αλλά και ο σεβασμός, είναι παράσημα που σου δίνονται μετά απο αγώνα. Μόνο να τα κερδίσεις μπορείς, ποτέ να τα απαιτήσεις με το έτσι θέλω και να τα πάρεις. Σε μια χώρα που καλώς ή κακώς είσαι ότι εσύ λες οτι είσαι και τίποτα λιγότερο, οι φίλοι που αποκτάς με κόπο, φέρουν τελικά τη σκιά των λόγων σου.

Η χαρά του Κάρινγκτον και του Σι Σι Κάπγουελ

2006-01-18T16:38:00.000+02:00

Am I another Greek Daddy O?

Τίγκα ο μπαξές στα φυντανάκια. Αετονύχηδες και κουτοπόνηροι μιζαδόροι, μικροί και ασήμαντοι κομπάρσοι, δευτεράτζες που κοιτάζουν τη δουλίτσα τους και το πορτοφολάκι τους, στενόμυαλοι που θεωρούν την κουλτούρα ανίατη ασθένεια και δεν βλέπουν στον καθρέφτη την οξεία καρπουζοκεφαλίασή τους...
Πέτυχες οικονομικά, οποία δυσχερεστάτη ψευδαίσθησις, είσαι ανώτερο ον, αποθέωσις του κιτς, άρα υπάρχω. Γεμίσαμε εικονολάτρες και εικονολάγνους. Ιδιότυπη δαρβίνειος συνέχεια, «δύναμαι συνειναι ανθρώποις δυναμένοις αναλίσκειν καί επιβουλεύειν τοις ασθενεστέροις». Και ο σωστός τονισμός στο πισί ανέφικτος. Σβούρες ο Λυσίας στον τάφο σαν το Νουρέγιεφ.

Ο πίθηκος έγινε άνθρωπος, ή ο άνθρωπος πίθηκος, επί μονίμου βάσεως σκαρφαλωμένος σε ένα δέντρο να πιάσει τη μπανάνα που είναι στην κορυφή, μόνο και μόνο για να κάνει σπάσιμο στους υπόλοιπους της φυλής.

Και κάπου ανάμεσα στα τενεκεδάκια του Segafredo και του Illy, τους ιδιωτικογράφους που σημειώνουν με πολύτιμο μελάνι Montblanc στα Moleskin τεφτέρια τους, τα τσαλακωμένα πακέτα Davidoff και τα μπουκαλάκια σινιέ λαδόξυδου που τώρα το λένε «vinaigrette», οι ταπεινοί, αληθινοί πρωταγωνιστές σε έργο δανεικό, αυτοί που βλέπουν, υποφέρουν, αλλά συνεχίζουν. Μυρμυγκάκια, χωρίς σινιέ ταξιδιωτικό «survival kit» του Vuitton, ανάμεσα σε μεθυσμένους, υπερτροφικούς ελέφαντες.

Φακελάκια σε γιατρουδάκια με πτυχίο απο Ρουμανία, και απέναντι, δωμάτιο στην ΙΑΣΩ με πολυθρόνες βελούδινες για τις κυρίες με τα κουφετί ροζ Dior. Ουρά στο ΤΕΒΕ και την Εφορία όμοια αυτής έξω απο το σολάριουμ της γειτονιάς, Εκκαθάρισις του Παραδικαστικού και δηλώσεις βαρύγδουπες δικηγόρων με πούρα Αβάνας και μπράβους με ελαφρά πιθηκομορφία, ο μινιμαλισμός του ΙΚΑ, Πακιστανοί σε μπλε μαρέν απόχρωση, ΑΣΕΠ και πρώτος διορισμός στην δεξιά πινέζα του χάρτη, δέκατος τρίτος μισθός λάστιχο και εορτοδάνεια για μια ψητή γαλοπούλα με κάστανα, σε συσκευασία αυγού κίντερ έκπληξη με δώρο ντιβιντί σαδομαζό και πετρέλαιο θέρμανσης για έναν χειμώνα.

Χτυπάει το τηλέφωνο, τρέχεις να το σηκώσεις αλαφιασμένος, και ένας υπαλληλάκος σε πληροφορεί περήφανα, πως είσαι τυχερός. Μπορείς να έχεις πλέον δύο πιστωτικές κάρτες ακόμη, στις χαρίζουν, αρκεί να πεις το «ναι». Θυμάσαι τον Μεταξά και λες τολμηρά «όχι». Αλλά πριν αλέκτωρ λαλήσει δίς, σου χτυπάει το θυροτηλέφωνο ο ταχυδρόμος.
Τυχερέ, μόλις απέκτησες με συστημένο απο την τράπεζα Χ όχι δύο, αλλά τρεις ολοκαίνουριες πιστωτικές, πασπαλισμένες με χρυσόσκονη, απο το είδος εκείνο που μοιάζει απελπιστικά πολύ με την άχνη πάνω στον κουραμπιέ. Αν κάνεις δυνατά «φου», θα εξαφανιστεί. Δυο σταγόνες ιδρώτα σχηματίζονται στο μέτωπό σου. Ήδη ακούς τις αλυσίδες που σέρνονται πίσω σου. Μπροστά στα μάτια σου η εικόνα ενός εκ των αδελφών Ντάλτον, με συνολάκι ριγέ, άσπρο-μαύρο, που θα κάνει θραύση στις πασαρέλες φέτος.

Ψάχνεις για δουλειά, και μαθαίνεις όλα όσα έξι χρόνια σπουδών, που έκαναν το αίμα σου να πήξει, δε σου δίδαξαν. Το μεταπτυχιακό σημαίνει «overqualified», ταλαίπωρε, κάτσε στη σειρά σου και περίμενε. Μη γκρινιάζεις που απο το παντεσπάνι της Αντουανέττας δεν μένει ούτε ψίχουλο για σένα, χτύπα ενέσεις ζειμπέκικου σε νυχτερινό κέντρο με 280 ευρώ το μπουκάλι, να ξεχαστείς.

Ζαλίζομαι. Γυρνάνε όλα μαζί, όπως τα ρούχα στην πρόπλυση. Οι ασπιρίνες καραμέλες, μα η σπαζοκεφαλιά παραμένει. «Είμαστε ανίατη ασθένεια, γιατρέ μου;», παραμιλάω.

Ο Τριανταφυλλόπουλος κάνει αντιπολίτευση, ο Ευαγγελάτος κυνηγάει τα ληγμένα και κανείς δε μπορεί να κρυφτεί απο τη σερλοκχολμική Νικολούλη. Καλά που υπάρχουν και αυτοί και ξέρουμε απο ποιον να κρυφτούμε, πώς και κυρίως πού. Αγοράζεις εφημερίδα να κομποζάρεις τον πικρό σου πρωινό καφέ και πρώτη είδηση είναι ότι ο Ζαγοράκης αρραβωνιάστηκε με τη Λίλη. Στραβοκαταπίνεις, κοντεύεις να πνιγείς. Δεύτερη σελίδα, Πάρις και Σταύρος, και στην τρίτη, ο -μεγαλωμένος με Προδέρμ, καλός- Κωστάκης και ο -καημενούλης, μικρός Φόρεστ Γκαμπ- Γιωργάκης. Τα πλοκάμια του κάθε Μπους και μύθοι για αθάνατες Λερναίες Ύδρες. Εντατικά ταχύρρυθμα μαθήματα εκμάθησης πολεμικών τεχνών επιβίωσης μέσω φτυαριού. Ψυλλιάζεσαι, πώς ο Γιοσάκης κάνει ακόμα «shopping therapy» στη Via Montenapoleone. Με κάθε καινούριο Gucci και ένα Πάτερ Ημών. Ή επειδή γλίτωσε απο εμάς, ή για την ψυχή του Tom Ford που ξεστράτισε απο τον σωστό της haute couture δρόμο.
Αλλά δεν προλαβαίνεις να το ξεστομίσεις καν, και τσουπ να σου τον, ολοκαίνουριος σαν μια τσάντα Fendi κροκό, κάνει γκράντε εμφάνιση και σφάζεται τηλεοπτικά με γνωστό σουλατσαδόρο, πιπερόγλωσσο δηκηγορίσκο.

Ξεφυλλίζεις με απαράμιλλη γενναιότητα και δέος τη «Βίβλο» του στυλ, τη Vogue. Την ελληνική έκδοση, που κρέμεται κάθε μήνα στα περίπτερα και μαγνητίζει το βλέμμα σου σα Σειρήνα. Αυτή που τυπώθηκε για σένα. Γόβες του Blahnik, 950 ευρώ, φόρεμα κοκτέηλ του Lanvin, 4.500 ευρώ, τσαντάκι του Balenciaga, 1.200 ευρώ, διαμαντένιο κολιέ του Winston τίγκα στα μπριγιάν, χωρίς αναγραφόμενη τιμή, «παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να επικοινωνήσουν με τον εισαγωγέα».
Ρίτσου «Αγαμέμνων» και «ίσως πάλι η μέθη μας να μας επέβαλε την πειθώ του ακατόρθωτου».
Κόβεις την φωτογραφία και την κολλάς με σελοτέιπ στον τοίχο μπροστά απο το κατ' ανάγκην- μίνιμαλ γραφειάκι σου. «Μαμά, έτσι Πρέπει και έτσι Θέλω να γίνω, όταν μεγαλώσω. Κι αν δεν τα καταφέρω, σε παρακαλώ, πυροβόλησέ με μόλις πατήσω ανεπιτυχώς τα τριάντα. Να μη σώσω και αντικρύσω άλλη μέρα με ήλιο, δίχως γυαλιά του Mikli, σύζυγο τουλάχιστον Χολιγουντιανών προδιαγραφών, διαμέρισμα διακοσίων τετραγωνικών, Saab πεντάθυρο και τρία ξανθά, γαλανομάτικα παιδιά με τρόπους καλύτερους και απο του Ζαμπούνη».

Μανχάτταν-Κολωνάκι, Σόχο-Τσιμισκή, ένα-ένα. Μάγκεψαν τα ρηχά πιάτα και ζητάνε σούπα. Βρε μπας και το Χόλιγουντ είναι προάστειο που ακόμα δεν συνδέθηκε με το μετρό; Αλήθεια, εγώ σε ποια στάση κατεβαίνω;
Μπάζει απο παντού, ο τελευταίος παρακαλείται να κλείσει την πόρτα, πριν γίνουμε κόκκαλο όλοι.

Παραμονή Χριστουγέννων και στην πόρτα μου δυο πιτσιρίκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. «Να τα πούμε;»
«Να τα πείτε».
Μπορώ να μη σας αφήσω; Να μου πάει και αυτή η χρονιά χάλια; Έχω τον πόνο μου, έχω τις σκοτούρες μου, πλησιάζω τα τριάντα, έχω και εκείνη τη φωτογραφία μπροστά απο το γραφείο να με στοιχειώνει απο το πρωί, αλλά να τα πείτε.

Το κοριτσάκι πιο μεγάλο, πιο ψηλό, πιο θαρραλέο, τιμωρεί το κατακόκκινο απο τη ντροπή αγοράκι με σκουντιές και αγκωνιές, επειδή όπου δεν ξέρει τα λόγια, καλύπτει το κενό με ένα ψιθυριστό, φοβισμένο «λα λα λα». Μα μόλις τελειώνουν, σκύβει και του δίνει στο μάγουλο ένα πεταχτό φιλί. Τους δίνω πέντε ευρώ, καραμέλες και μελομακάρονα και την στιγμή που πάω να κλείσω πίσω μου την πόρτα, ακούω το κοριτσάκι να λέει στον πιτσιρίκο: «Δικά σου και τα πέντε. Εσύ το είπες καλύτερα απο μένα».

Αναστενάζεις, αρχαίο πνεύμα αθάνατο και άσπιλο, Χατζιδάκις και ηρακλείτεια πτυχή των πραγμάτων, «η μόνη γνήσια μας ταυτότητα, η καθαρώς μεσογειακή». Αυτή με το ντεμιανικό στίγμα. Ντροπιασμένη και περήφανη. Να τη μισείς και να τη λατρεύεις μαζί.

2005-12-23T12:27:00.000+02:00

xo xo xo

stolen and beloved

2005-12-16T15:55:00.000+02:00

άνοιξα τα παράθυρα, τυχαία.κάποιος καίγεται απόψε και μύρισε όλη η πόλη αγάπη...
text: stolen by a bohemian terrorist who stole it from a delicate terrorist who you might suspect that can sing, foto: by monsieur yatabazah

χτες

2005-12-09T13:06:00.000+02:00

Μετά απο πολύ καιρό την είδα στον ύπνο μου.
Άναψε τσιγάρο να σου πω. Βάλε και καφέ. Να στα πω τώρα που ακόμα τα θυμάμαι καθαρά, μετά θα τα ξεχάσω.

Νέα, ίσως στα τριάντα της. Κι εγώ δίπλα της μικρό παιδί.

Με τα κοντοκουρεμένα της σκούρα καστανά μαλλιά, καθαρό πρόσωπο, σχεδόν πορσελάνινο λευκό, κατακόκκινα χείλια και τα γαλάζια της μάτια έντονα βαμμένα με κολ.
Φοράει το φόρεμα τριών τετάρτων με τα κρόσσια, του αρραβώνα της, μαύρο, απο μουσελίνα νομίζω, ίσα που φαίνονται οι υπέροχες γάμπες της, η πανέμορφή μου λάμπει.

Μ'αγγίζει, μου πιάνει το χέρι, το παίρνει στα δικά της δάχτυλα μέσα και το φιλάει πεταχτά. Και νιωθω να με σφίγγει το δαχτυλίδι της, να με πονάει, εκείνο με τον σμαραγδένιο σταυρό που αγαπούσε πολύ, στο ίδιο δάχτυλο περασμένο με τη βέρα. Αλλά δεν φοράει και την δική του μαζί. Παράξενο μου φαίνεται, μόνο την δική της.

«Μη φεύγεις». Σιωπή, ούτε λέξη εκείνη. Μόνο μου πιάνει το χέρι και με κοιτάει.
«Μίλα μου, όμορφή μου».

Ησυχία.
«Πες μου οτι μ'αγαπάς».
Χαμογελάει.

Πριν κάνει να φύγει μου κλείνει το μάτι τσαχπίνικα. Μου δείχνει με νεύμα του κεφαλιού της οτι την περιμένουν.
Πίσω της εμφανίζεται ξαφνικά ένας ψηλός άντρας. Φοράει στρατιωτική στολή και πηλίκιο, την πιάνει απαλά απο τη μέση και την σπρώχνει προς το μέρος του.
Ο Μενέλαος.
Όπως δεν τον είδα ποτέ. Φωτογραφία νόμιζα του άλμπουμ που ζωντάνεψε.
«Θα μου χορέψετε άλλη μια φορά;», παρακαλάω με νάζι και προσέχω πως δεν μπορώ να πω το ρό καθαρά.

Κι εκείνος την αφήνει για λίγο και πιάνει εμένα, με παίρνει και με ανεβάζει με μια κίνηση πάνω στα πόδια του, οι πατούσες μου πάνω στα σκαρπίνια του, δεν φτάνω ούτε καν με το ζόρι μέχρι το στήθος του, βαλσάκι στο παλιό πικάπ με σηκωμένο το έπιπλο και η βελόνα να πηδάει.
Φοράω το αγαπημένο μου φορερματάκι με τα κεράσια, το αναγνωρίζω είναι σαν κολαρισμένο και σε κάθε φιγούρα φουσκώνει και μ’ακολουθεί.
Πίσω μου η Ευαγγελία. Πιάνει το χέρι του οδηγό, εγώ στη μέση. Και στην τελευταία νότα γνωστή φιγούρα, πιάνει τη μέση της απαλά και την αφήνει να πέσει για λίγο προς τα πίσω, εγώ κολλημένη πάνω του, ακολουθώ το δικό του σώμα, και μυρίζει κανέλα.

Τεντώνομαι να φτάσω το αφτί του, είναι ψηλός πολύ κι εγώ μικρή, δεν φτάνω, γκριμάτσα μισοαστεία μισοσοβαρή.
Και μετά μόνη. Αλλά έχει ζέστη πολύ.
Κι εγώ δεν φοβάμαι, μόνο τρέχω, μέσα στον ύπνο μου ακόμα, τρέχω να τον βρω, κοιτάζω παντού ακόμα και μέσα σε ντουλάπες, σα να παίζουμε κρυφτό και να μην τον βρίσκω, να του πω πως τους είδα, και ήταν νέοι πολύ, και μου έδωσαν κινηματογραφικό παιδικό φιλί, όχι σαν το δικό μας, αλλιώτικο, απο κείνο που ήθελα μια φορά να δει.

connected

2005-12-03T23:33:00.000+02:00

Πέμπτη. Πρίνσιπαλ. Δέκατο-κάτι χιλιόμετρο εκτός, βροχή, λασπουριά. Δέκα μισή και δυο υπέροχες στρουμπουλές μαύρες κυρίες με άφρο μαλλί, ξυπόλητες, βγαίνουν στη σκηνή, γρανάζια γυρνάνε, gonna get myself, gonna get myself, gonna get myself connected, the writing is on the wall, but if your mind's neglected, stumble you might fall. Εκπληκτικός Ρομπ, εκπληκτικότερος Νικ, άκρως ερωτεύσιμος. Ain't gonna go blind. Δρομολόγια, πάνω κάτω, χρυσές αλυσίδες, δαχτυλίδια γκαράζ, κλείνω τα μάτια, ακούω μόνο, λιώνω. Τσιγάρα, μαύρο, μια πιτσιρίκα σνιφάρει κόκα στην τουαλέτα βιαστικά. Ακτινογραφία. Βότκα. Τα παιδιά απο το Νανί, το Σόντα, το Σπέις, δέκα χρόνια πίσω, δεκαπέντε, ιδρώτας, κι εγώ να πέφτω σε αγκαλιές πομπώδεις και αναγκαίες, σχεδόν λατρεμένες, αλλά ξεχασμένες. Θυμάσαι; Η Α. κλείνει μάτι. Deep down and dirty. Είχα να νιώσω καπνό στον πνεύμονα και βότκα στο αίμα απο το 1998 στο Αμβούργο, χαζεύοντας υπνωτισμένη εξαίσιους Massive Attack στο CO2. Splendid, babe. Κι εγώ να θέλω κλείσιμο με playing with fire. Όπως πάντα.

the x box

2005-11-16T23:50:00.000+02:00

Ησυχία. Σε ολόκληρη πολυκατοικία παίζει να είμαι μόνη.
Σχεδόν μόνη.
Ο Σ. είναι πάνω, τον ακούω. Ακούει κάτι που μοιάζει με lali puna.
Αλλά σίγουρα δεν είναι, θα έχει κάποιο περίεργο όνομα, θα μου το μάθει εν καιρώ.

Απο καιρό έβλεπα το μεγάλο ασπρόμαυρο χαρτοκιβώτιο πάνω πάνω στη βιβλιοθήκη και επίτηδες έπαιζα τον Κινέζο. Ήξερα πως θα πρέπει να το ανοίξω και να συμμαζέψω το περιεχόμενο, αλλά δεν άντεχα, εδώ και μήνες μου ήταν αδύνατο να το κάνω.
Πέρασαν τρία χρόνια ήδη απο τότε, εννιά συνολικά απο την αρχή.

Αεροπλάνα, Γερμανίες, Αγγλίες, Ολλανδίες, τρένα, πλοία, μετρό, βιβλία, σημειώσεις, εξεταστικές, αγωνίες, αφραγκιές, ιντερέιλ, Βερολίνα, Αμβούργα, Massive Attack και Hooverphonic, με γουώκμαν και ροζ imac, με στούντιο 24 τετραγωνικά, με ποδήλατο και μετά κι άλλο ποδήλατο, κι άλλο, κι άλλα τρένα, κι ακόμα πιο πολλά αεροπλάνα και χαμένες βαλίτσες, χαμένες στο διάστημα και σε τσεκ ιν που ούτε θυμάμαι.

Μέσα στο κουτί φωτό, αμέτρητα γράμματα, κάρτες, φλάιερ απο έτη φωτός πριν. Πάρτι γενεθλίων, πάρτι κρασιού, μακαροναδοπαρέα, βίντεο νάιτς, εκτυπωμένα πρώτα μέηλ και δανεικό μόντεμ εξτέρναλ σαλίγκαρος απο τον Μά. και το Γ., τα εκατοντάδες γράμματα του Σ., άλλαξε κομμάτι τώρα έχει πάνω ησυχία. Και μέσα στο κουτί ζωντανεύουν όλα ξανά. Stereo Mc’s, Tranquility Bass, Jay Jay, Malcolm McLaren, Sade, Dj Shadow, Bjork, κασσέτες ενενηντάρες να μη σηκώνεσαι όλη την ώρα να αλλάξεις πλευρά και μερικά σιντί, τα εξώφυλλα στον τοίχο ταπισερί με σελοτέιπ.

Μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας του τριμήνου, Γ., μέηλ, «απλούστατα θα ήθελα πολύ να είχα τα αρχίδια να σου μιλούσα όταν έπρεπε, όταν μπορούσα και ήσουν εδώ, μου λείπεις, δε φαντάζεσαι πόσο και κάθε φορά που βγαίνω με τα παιδιά, πάλι εσύ μόνο λείπεις, τώρα είμαι άραγε απερίσκεπτος που σου τα λέω;κοίτα να δεις ζημιά που έπαθα να συχνάζω με σταράτα άτομα γαμώ τον Μά. μου και τον Μι. μου και το σύμπαν μου όλο γαμώ, και δεν είσαι εδώ.»..

Μά., «κουράγιο ρε εκεί στις σινιέ ιντελεκτουέλ φάμπρικες, τελικά μας πήραν το κοριτσάκι μας, είμαστε καλά, βρίζουμε ολημερίς το Μι. αντ’εσού, μας λείπεις μουτράκι, παράτα το πτυχίο, έλα να παίξουμε μπουγέλα πάλι σε μαγαζιά, να μας διώξουν όλοι ρε, να μην έχουμε που να πάμε για μια Σμιρνόφ μπλε»...

Ό., «εσένα ρε και τη μηχανή μου θα σου έδινα να έρθεις μια φορά στην ώρα σου σε ένα κωλοραντεβού, αλλά σ’αγαπάω, το ψυλλιάζεσαι κατινάκι, γι’αυτό και ξεγλιστράς, δεν σου μουτρώνω, αλλά θέλω το σπίτι σου για 4 μέρες όσο θα λείπεις Ελλάδα, τσακ στην έκατσα, ερωτεύτηκα φιλενάδα, μη ρωτάς, θα γίνει γεγονός αδιάψευστο αν στο γράψω και δεν θέλω, θα συνεχίσω να το παίζω λοιπόν κουλ, κράτα μόνο οτι ερωτεύτηκα, το παραμύθι που μου λεγες ρε κι εγώ δεν σε πίστευα, στείλε τα κλειδιά στην Υ. θα τα πάρω απο κείνη και μην αλλάξεις σεντόνια και μαξιλαροθήκες, θέλω να σε μυρίσω λίγο, βλάκα, άντε σειρά σου να γίνεις καψούρα, μην αργείς να είμαστε πακέτο».

Σ., έρωτας μονόπλευρος, βολικός, δεν ήξερα, κακό μεγάλο, «πως μπορείς, ρε γαμώτο σου, γαμώτο μου που αφέθηκα, να πας στο διάολο, κοριτσάκι μου σε μένα θα γυρίσεις, αποκλείεται να κάνω λάθος».

Μέσα στο κουτί ένα κομμάτι του imac ενθύμιο, το στρόγγυλο ροζ ποντίκι.

Μπαμπάς, γράμμα, με τέσσερα γραμματόσημα επάνω, μη τυχόν και δεν φτάσει άμεσα, «δεν ήθελα να μεγαλώσεις, αλλά να που γαιδούρεψες τελικά, ποιό; το κοριτσάκι που είχα αγκαλιά και ακουμπούσε στην κοιλιά μου το κεφαλάκι της και το έλεγε μαξιλαράκι, έγινε ολόκληρη γυναίκα, αν ρωτήσεις τη μάνα σου εντωμεταξύ, ανάθεμα αν σε κάνει ακόμα έξι χρονών και με ζαλίζει όλη μέρα, κάθε μέρα, άντε έλα γρήγορα να με σώσεις απο τη γκρίνια ακαμάτικό μου, σωτηράκη μου, μη κόψεις πάλι τα μαλλιά σου, κόρη έκανα, όχι γιο».

Παίρνω τηλέφωνο με κατακόκκινα μάτια τον Γ., «δεν έπρεπε να ανοίξω το βρωμοκουτί, θυμάσαι ρε; εμένα με θυμάσαι;όλα τα θυμάσαι;», «βάλε οτι βρεις μπροστά σου μικρή βεσπού, είμαι εκεί σε πέντε, κερνάω, πίνεις ακόμα εκείνα τα χαζορουμάκια;», «ακόμα», «θα έρθω αλλά θα σε βάλω να ακούσεις και κάτι να σε λιώσω, το ξαναβρήκα χτες», «ξέρω τί», «αποκλείεται να θυμάσαι», «i just can’t..», «...wait till Saturday μωρό μου, Joey Negro, σε λατρεύω ρε πούστη».

Η εποχή της επίθεσης των κίτρινων φύλλων

2005-11-07T17:18:00.000+02:00

Με το iPod στα αφτιά, μεσημεράκι, έχει ήλιο έξω, σκεπασμένη με καρό πορτοκαλί και φουξ μοχέρ κουβερτάκι, σε στάση γιόγκι πάνω στην μισοτιμής χάι τεκ γκρί πολυθρόνα του γραφείου. Τσάι μέντα.

Τέλος εποχής.
Έχω τακτοποιήσει τα βιβλία της σχολής, δε θα τα ανοίξω ποτέ ξανά. Χαμόγελο. Πονηρό.
Όλα τα αρχεία του υπολογιστή συμμαζεμένα, στη θέση τους. Σκουπιδοτενεκές.
Χώρος να βάλω τα καινούρια βιβλία. Θα μάθω Ιταλικά. Και Γαλλικά. Κι αν βρω χρόνο Αραβικά. Και να μαγειρεύω. Χρειάζομαι τσελεμεντέδες, και γκουρμέ βιβλία. Γαμώτο.
Πότε θα γίνω γυναίκα εγώ;
Καινούρια ταινία. Πάμε ξανά.

Lisa Stansfield, the real thing.

Οι Vogue και τα Harper's Bazaar πάνω στο ράδιο αντίκα, ταξινομημένα ανά μήνα και έτος. Τα elle decoration και τα ad δίπλα. Όλα ξεσκονισμένα. Τσίλικα.
Τα σιντί άνω κάτω ακόμα, αυτά θα παραμείνουν.
Στο γραφείο πρόσκληση για την παράσταση του Ρήγου στη «Φρουτοπία» του Τριβιζά.
I'm in the mood. Κυριακή μετά τον καφέ, μαζί με πιθανότατα άλλα τρία σχολεία. Ζάχαρη.
Στο νου ο Φραγκίσκος το φραγκόσυκο, ο Βλάσης το βλήτο, ο Αρχέλαος το λαχανιασμένο λάχανο, ο Φώντας το σκληρό καρύδι και η Φρουφρού η φράουλα.
Θα εξιχνιάσει ο Πίκος Απίκος το μυστήριο της Φρουτοπίας;
Για ποιο λόγο έχει μεταμφιεστεί σε χαρτοσακούλα ο σερίφης;
Θα καταφέρει ο Θάνος το κολοκυθάκι να δείρει τον μανάβη;

Cure, Monday I'm in love.

Στέλνω άλλα τρία βιογραφικά. God bless the internet.
Χαζεύω το νέο μου υγρό σαπούνι λευκό τσάι του Κορρέ. Μυρίζει εκπληκτικά. Δωράκι. Μαζί κρέμα γιαούρτι και ζελ απολέπισης με αμυγδαλόψιχα. Ψοφάω.

Βάζω το ροζ νεραιδοκουκλί της Α. μες στη μολυβοθήκη για γούρι.
Κεράκια άρωμα πορτοκάλι και λεμόνι.
Καινούριο φωτιστικό, στη λίστα με τα «πρέπει». Α, ρε Artemide, φωτιά στα μπατζάκια μας.
Με τί φράγκα;

Η Α. παίρνει τηλέφωνο, ψάχνω τον ονειροκρίτη. Αναλύουμε επί μία ώρα. Συμπέρασμα καλό. Γάμος γρήγορα, ευτυχία. «Αν μ'αφήσεις μόνη μου θα σε σκοτώσω», της λέω. Γελάει.

Jamiroquai, Blow my mind.
Του του του του του ρου ρουυυυ........
Τρεις εφημερίδες με αγγελίες, κόκκινο τέξτμαρκερ. Κυκλάκια.
Έσκορτ σέρβις, μπάρμεν, γραμματείς και φαρισσαίοι, στελέχη, πωλήτριες, τί θα γίνω εγώ μαμά; Αυτό που θέλω θα το βρώ; Θα απαντήσουν ρε γαμώτο στο μέηλ μου;
Αγγελία ιδιωτικού ντετέκτιβ. Με πιάνει η αρρώστεια της φάρσας. Να’ναι άραγε τα γραφεία τους σαν αυτά του Ντέηβiντ και της Μάντι Χέιζ στο Blue Moon;
«Είστε ερωτευμένοι αλλά δεν είστε σίγουροι;», έλεος, χρυσές δουλειές ο τύπος.
Ο έρωτας και η σιγουριά είναι εκ φύσεως αντίθετοι όροι.
Παίζει να γίνω private investigator;
Αν μαζί πάνε και οι περούκες στο σετ, χαλαρά. Και οι μπεζ βέρι σικ καμπαρντίνες.

Τέλος εποχής.
Φίουυυυ.

οι φυγάδες του τροπικού

2005-09-24T19:53:00.000+03:00

Την Κατρίνα την άντεξα μόλις και μετά βίας.
Αν και κατανάλωνα λίτρα εβιάν απο την σύγχιση καθημερινά.
Θέλεις να ηρεμήσεις απ'όλους κι όλα και διασχίζεις τον μισό πλανήτη μέχρις ότου βρεις ένα μέρος της προκοπής για να κρυφτείς με στιλ και τότε, πάνω που έχεις αρχίσει να το νιώθεις πραγματικά σπίτι σου, πάνω που έχεις βολευτεί σαν τη Βασίλισσα Ράνια στη νέα σου πραγματικότητα και ανακαλύπτεις τους υπόλοιπους 2435356 εαυτούς σου, που ούτε ήξερες πιο πριν πως υπήρχαν και ανέπνεαν μέσα σου τόσα χρόνια, τότε ακριβώς έρχεται με ελβετική ακρίβεια απο το πουθενά μια μικρή διαγαλαξιακή ή τέλος πάντων διαπλανητική καταστροφή και στα φέρνει όλα άνω κάτω, δίχως να σε ρωτήσει καν. Και σε βγάζει απο την βολή σου, απο την ντελικάτ καθημερινότητά σου.

Προσπαθούσα σχεδόν μάταια να ηρεμήσω τον πανικό της Χουάνα και της Εσμεράλντα. Τους έλεγα, πως η καταστροφή δεν θα άγγιζε επ' ουδενί τον κόλπο του Μεξικού και την Τιχουάνα. Πως μέσα στο Οτέλ Παραντίζο είμασταν ασφαλείς.
Θα μπορούσαμε να είμαστε ήσυχες λοιπόν και να συνεχίσουμε την αιώνια σιέστα μας κάτω απο τον ζεστό τροπικό ήλιο, λουσμένες στα τάκος και τις μαργαρίτες, τα αντιηλιακά λάδια με άρωμα μπανάνα και τις φρέσκες κρέμες της σενιόρα Πεπίτα.

Οι γλυκές μου υπάκουαν πρόθυμα. Δε μου χάλασαν χατίρι ούτε για μια στιγμή. Αντιθέτως μάλιστα. Καταλάβαινα οτι φοβόντουσαν ακόμα, αλλά για μένα υπέμειναν. Τις έπιανα κρυφά να ακούνε με ευλάβεια σχεδόν τα έκτακτα δελτία ειδήσεων της Κρατικής Μεξικανικής Τηλεόρασης και να προσεύχονται με ζήλο κάθε βράδυ το κακό να μη βρει κι εμάς.

Κατά έναν τρόπο τα κατάφεραν. Με τις προσευχές τους στη Μαντόνα τη Μεγαλόχαρη.
Η Κατρίνα μας προσπέρασε με χάρη σαν αφρικανικός αίλουρος.
Μόνο και μόνο για να χτυπήσει τελικά σαν αφηνιασμένο, ελεινό και πωταπό αγριογούρουνο τη Νέα Ορλεάνη.
Αλλά σύντομα θα μας κάνει την τιμή η Ρϊτα, η κολλητή της.
Μας προειδοποίησε ο ντοτόρε Φράνκο εχτές την ώρα που παίρναμε το πλούσιο σε βιταμίνες και μεταλλικά στοιχεία πρωινό μας δίπλα στην καινούρια πισίνα.
«Σενιόρα, έχετε μόλις ίσως μια εβδομάδα καιρό να φύγετε σε κάποιο ασφαλές μέρος του πλανήτη. Κάντε γρήγορα».

Δεν θέλησα να αποχαιρετήσω κανέναν στην Τιχουάνα. Δεν τα πήγαινα άλλωστε ποτέ καλά με τους αποχαιρετισμούς. Είχα και ήδη δει τις εικόνες της Νέας Ορλεάνης μετά την καταστροφή. Και το μυαλό μου δεν άντεχε ούτε στιγμή να σκεφτεί, έστω και αστραπιαία, οτι μπορεί αυτός ο παράδεισος που με φιλοξένησε τόσους μήνες με τόση αγάπη, να γίνει μέσα σε μια στιγμή στάχτη και μπούρμπερη. Οτι μπορεί να μην ξαναέβλεπα ποτέ κανέναν τους, ούτε τον τόσο αγαπητό ντοτόρε. Ω, μα αυτοί οι συναισθηματισμοί δεν θα μου πήγαιναν ποτέ, το γνωρίζω. Μα φοβούμαι, πως θα με κατέκλυζαν με το πρώτο αντίο που θα έλεγα.

Διέταξα λοιπόν μόνο τις γλυκές μου μαιτρέσσες να μαζέψουν όλα μου τα προσωπικά αντικείμενα και ειδοποίησα τον μικρό Παμπλίτο απο την ρεσεψιόν να μας κλείσει κατεπειγόντως εισιτήρια, πρώτη θέση εννοείται, δίχως επιστροφή για....
«Για πού σενιόρα;», με ρώτησε.

«Που θα ήθελες να ταξιδέψεις Παμπλίτο εσύ;», τον ρώτησα.

«Στις Νήσους Φίτζι σενιόρα. Η θεία μου η Μαργκερίτα και η κόρη της η Μαρία μένουν εκεί κι έχω να τις δω απο τεσσάρων».

«Είναι καλή μαγείρισσα η θεία Μαργκερίτα, μικρέ μου, όμορφε Παμπλίτο;», επέμεινα.

«Η καλύτερη, σενιόρα», μου απάντησε κλείνοντας το μάτι ο μικρός διεφθαρμένος γιός του ρεσεψιονίστ και πουλ μπόι και τα μικρά του μελιά ματάκια έλαμπαν, θα ορκιζόμουν, ίσως απο μια στιγμιαία λιγούρα.

«Προς Νήσους Φίτζι λοιπόν, Παμπλίτο. Σοφή επιλογή. Και η Εβαντζελίστα είχε κάνει την πρώτη της φωτογράφιση εκεί απ' ότι θυμάμαι για την Βρεταννική Vogue. Ωραιότατα. Ένας καλός οιωνός, τολμώ να πω. Και κάνε τα εισιτήρια τέσσερα μικρέ μου σοφέ. Θα έρθεις μαζί μας κι εσύ. Μια κυρία χρειάζεται πάντοτε την βοήθεια ενός ευγενούς αρσενικού όταν ταξιδεύει, ακόμα κι αν η ίδια δεν το παραδεχτεί ποτέ».

2005-09-14T13:48:00.000+03:00

omorfo gkri

2005-08-27T12:21:00.000+03:00

greetings from the north pole

2005-08-17T21:29:00.000+03:00

an mou efxithi esto ke akomi enas "kalo xeimwna" apo tora ke eno forao to iperoxo kenurio mu magio, tha ton stilo stin Antarktiki na kani piruetes...

τέλος σεζόν;

2005-08-17T21:09:00.000+03:00

Βάζω Jay Jay στο iPod και τον ερωτεύομαι σε δεύτερα μέσα, ξανά και ξανά.
Milano, Paris, Hawaii, Brazil, I searched and I searched again....
Τσιγάρα μέχρι στιγμής, τρία. Δεν κρατιέμαι. Δεν θα το κόψω ποτέ. Θετική σκέψη. Θα το κόψω, κάποτε.
Ανοίγω καινούριο πακέτο, βάζω κι άλλο καφέ.

Μπαίνω στο μέσεντζερ της Γιάχου. Μέσα σε λιγότερο απο ένα λεπτό, ένας παλιός «γνώριμος» μου κάνει μπαζ. Ο Μπιγκ.
Δεν πρόλαβα να τον μπλοκάρω. Δεν πρόλαβα να τον πάρω μυρωδιά και έχει ήδη κατεβάσει το σλιπάκι του, είναι πράγματι μπίγκ. Φορ μί;
«Θα μου τον γλείψεις; Γουστάρεις;», ρωτάει.
«Θα στον τυλίξω πακέτο», απαντάω και παραμερίζοντας και την τελευταία τσίμπλα απο το μάτι μου κλείνω οτιδήποτε σε τεμάχιο παραθύρου έχω ανοιχτό και βγαίνω οφλάιν.

Παίρνει η Α. τηλέφωνο και προσπαθεί να με ψήσει για Αλόννησο και Ικαρία. Μετά απο λίγο, για Κεφαλλονιά.
Η Κ. με ρωτάει πότε θα πάω Μύκονο, η Μ. θέλει Ύδρα. Ο Δ. απο το Βέσπα Κλαμπ μου θυμίζει το ραντεβού στην Κέρκυρα το επόμενο γουικέντ.
Δε θέλω τίποτα.
Γκρινιάρα μέρα.
Μιλάω ανάποδα σε όλους. Άλλη μια φορά και δεν θα θέλει κανένας να με πάρει μαζί του πουθενά. Πάω στοίχημα.
Αλλά δεν μου καίγεται καρφί. Τώρα. Έτσι κι αλλιώς έφαγα τον προυπολογισμό κατά τη διάρκεια μιας «get over it therapy» σε ένα γκρί εξώπλατο φόρεμα και ένα ζευγάρι σανδάλια με παγιέτες χρυσές και σκούρα μωβ κορδόνια. Κριαρίτσι και πολύ μου είναι.
Σιχτίρι.
Το έχω προσέξει. Ο Μπιγκ φταίει. Όποτε τον βλέπω πρωινιάτικα και μου κάνει το μάτι τάλιρο, δεν μου πάει καλά η μέρα.

Η Λ. λέει οτι φταίει το αρνητικό πεδίο ενέργειας στον χώρο μου. Επιμένει να το ψάξω με το Φένγκ Σούι και την χρωματοθεραπεία. «Μήπως έχεις κάκτους μπροστά στο γραφείο σου;», επιμένει...
«Ρε μαλάκα, νεύρα έχω, ποιο Φενγκ Σούι και κακτάκια μωβ και ροζ; Βαλτή είσαι πρωινιάτικα;»

Αποφασίζω μέσα σε τρία λεπτά πως χρειάζομαι κατεπειγόντως απομάκρυνση, ντάρκ τάννινγκ και μαύρη μοναξιά, αλλά κοντά, πολύ κοντά, να προλάβω τον ήλιο πριν χαθεί.

Φεύγω για Μπαξέ.
Ερημιά.
Η θάλασσα παραδόξως καθαρή. Εντάξει, δεν βρήκα την δεύτερη Καραιβική, αλλά το νερό είναι ασύγκριτα καλύτερο απο αυτό της Κυανής Ακτής όπως το θυμάμαι, μές στη μπίχλα και με ασορτί ωστόσο λουόμενους (αν και με μαγιό Ντανιέλ Εστέ και Σανέλ, ανυπερθέτως).

Μια παρέα Ταυλανδέζοι στην άλλη άκρη και τρεις κοπέλες απο την Γεωργία δίπλα μου.
Την ησυχία χαλάει ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάποιος μαλάκας με μαύρο Κορόλα ή Σουίφτ, ζάντες αλουμινίου και φιμέ τζάμια και μουσική κλαψιάρικη ελληνική ή Μπιγιονσέ (τίποτε το ενδιάμεσο, το έχω προσέξει) και μια τρελή πενηντάρα παραδίπλα που όλη την ώρα φωνάζει «παιδί, παιδί» στη σερβιτόρα για να της φέρνει μπουκαλάκια νερό με τα οποία καταβρέχει, Τζίζους δηλαδή, το πρόσωπό της.

Παραγγέλω στην ευγενέστατη πιτσιρίκα τσάι λεμόνι και μετά μπιρίτσα και αφήνομαι στο ύψιστο τηγάνι, αλλάζοντας ανά μισή ώρα πλευρά. Όπως τηγάνιζε και η γιαγιά μου τις σαρδέλες.
Δεν είναι άσχημα. Καθόλου άσχημα για μια μέρα που ξεκίνησε με 456 σιχτίρια.

Ακόμα θυμάμαι το μέηλ κίντερ- έκπληξη του κυρίου Κορτώ και γελάω. L’ennui λοιπόν και σκέφτομαι να γυρίσω σπίτι και να γράψω μια ιστορία διασκεδάζοντας τη δική μου διόλου σικ βαρεμάρα και προκαλώντας την εύνοια των Θεών. Αυτή των τριών κοριτσιών απο τη Γεωργία ίσως, ή κάτι τέτοιο. Και μετά θα ονειρεύομαι πως έγινε λέει εν μια νυκτί μπεστ σέλλερ κι εγώ ζάμπλουτη. Α ρε Κορτώ, θα λέω μετά οτι με πήρες στο λαιμό σου επειδή σε λάτρεψα έτσι απλά και τόσο γρήγορα... Όσο κάνει φλατς φλουτς το κύμμα δίπλα, εγώ είμαι το νέο εκδοτικό θαύμα και πάνω απο την κεφαλήν μου που βγάζει καπνούς εντωμεταξύ, σχηματίζονται γλυκές ροζ φουσκίτσες. Όσα μόνο η θάλασσα μπορεί.

Στο νου μου έρχεται η Τζο, η Αυστραλέζα λολή φίλη μου, το δεύτερο μέηλ της κίντερ σε συσκευασία αυγού. Μου έγραψε πως μαζεύει τα μπογαλάκια της και ετοιμάζεται να την κάνει απο τη Μελβούρνη για Νέα Υόρκη.
Για το καλό δε, έχει ήδη ξεσκίσει τον Γκούτσι και τον Μπλάνικ. «Αποχαιρετιστήριο σόπινγκ». Ετοιμάζεται να διαπράξει το αγαπημένο μου αιώνιο και ιερό αμάρτημα. Και της το συγχωρώ εννοείται αυτομάτως. Θα ακολουθήσει την καρδιά της, όπως θα έλεγε η ρομαντική μου πλευρά, το μουνί της, όπως θα έλεγε η πιο προσγειωτική μου.
Τον τύπο τον λένε Ροντ και είναι ένας άσχημος αλλά γλυκούλης νέρντ. Δουλεύει οληνυχτίς και ολημερίς για την Λίνουξ, έχει αραιή τριχοφυία, φοράει ανατομικά καφέ δερμάτινα παπούτσια με ειδικές σόλες και η Τζο αν κρυφτεί πίσω απο την πλάτη του, χάνεται στην αιωνιότητα.
Εκείνη πάλι, και λεφτά έχει και καρακουκλάρα είναι και καπάτσα και ρομαντική και προσγειωμένη, λάμπει μέσα στην τελειότητά της, όπως το παστίτσιο της μάνας μου μέσα στο ταψάκι.
Την ρώτησα αν είναι ερωτευμένη, αν και δεν χρειαζόταν. Πετάει. Εδώ και έξι μήνες, αν και χώρια του, πετάει, τα αφτιά της γελάνε, η σαδίστρια και νευρωτική, insomniac Joe, μιλάει σαν άγγελος και απο τα χειλάκια της στάζει πλέον θυμαρίσιο αγνό μέλι. Όσα μόνο ο έρωτας μπορεί.
Μιλάει για κείνον ασταμάτητα.Η απόσταση απλά μεγιστοποίησε αυτό που ήδη μέσα της ψυλλιαζόταν απο την αρχή. Πως εν ολίγοις, φτιάχτηκε ο ένας για τον άλλον.
Ο τύπος την διεγείρει εγκεφαλικά. Έχει φαντασία, δεν τον βαριέται ποτέ. Κάθε μέρα και μια έκπληξη. Και επίσης, δεν περνάει μπροστά στον καθρέφτη πιο πολύ ώρα απο κείνη. Τον τελευταίο της γκόμενο τον περίμενε μια ζωή να ετοιμαστεί,μέχρις ότου το ρίμελ της κυλούσε στα μάγουλα απο την αναμονή.
Ο Ροντ την κοιτάει στα μάτια. Κι όχι στα σαρκώδη χειλάκια της. Του ρίχνει πέντε πόντους με τα ψηλοτάκουνα, αλλά το βράδυ στην αγκαλιά του ζαρώνει και γίνεται η μικρή Αλίκη. Κι ας μη σκαμπάζει εκείνος γρι για το ολομέταξο Agent Provocateur νυχτικάκι της.
Η μαγκιά έγκειται συνεπώς όχι στο να βρεις τον Τέλειο και να τον αλυσσοδέσεις δίπλα σου για να μείνει αιώνια μαζί σου σαν ισοβίτης, αλλά να βρεις εκείνον του οποίου τα ελαττώματα όχι μόνο δεν στη δίνουν στα νεύρα, αλλά εξαιτίας τους τον λατρεύεις.
Η Τζο ίδρωσε πολύ να βρει κάποιον να «συγχωρέσει» και να αποδεχτεί μια βασική της ιδιότητα που πάει πακέτο με τον υπόλοιπο τέλειο εξοπλισμό της. Ένα τμήμα του εαυτού της που εξαπανέκαθεν ανά τους αιώνες ήτο μειονέκτημα. Και μάλιστα παλαιότερα και εγγύηση για μια επίσκεψη στην πυρά.
Δηλώνει λευκή μάγισσα. Όχι φυσικά ως επάγγελμα, ως ιδιότητα. Όπως εγώ ας πούμε, αρέσκομαι στο να λέω οτι μιλάω Γαλλικά. Κάτι τέτοιο.
Την πρώτη φορά που μου το είχε πει, πάει πολύς καιρός, είχα πεθάνει στο γέλιο.
Αλλά εκείνη παρέμενε σοβαρή, το εννοούσε.
Ήταν και η μαμά και η γιαγιά της. Κάθε γυναίκα πρόγονός της. Και θα είναι και η δική της κόρη κάποτε, λέει. Όλες τους κοκκινομάλλες, ζουμερές και πανέξυπνες Καθολικές Ιρλανδέζες με κρυμμένα κεριά σε κάθε χρώμα, κρυστάλλους και βότανα κάθε είδους στα συρτάρια.
Ο Ροντ όταν του το ξέρασε σε μια κρίση ειλικρίνειας (και μάλιστα μες στο πρώτο τρίμηνο) το βρήκε άκρως διασκεδαστικό.
Τον πρώτο καιρό βέβαια έλεγχε κρυφά και δυο και τρεις φορές το κάθε φλυτζάνι τσάι που του προσέφερε, πριν το πιεί, φύλαγε τα ρούχα του ο άνθρωπος.
Αλλά εντωμεταξύ συνήθισε την ιδέα, εξοικιώθηκε, πέρασε και ο καιρός, είδε οτι δεν συνέβει και τίποτα το περίεργο. Και άρχισε να καραγουστάρει. Τόσο πολύ, που αν τον ρωτήσει κάποιος τί είναι η Τζο, δεν θα απαντήσει «Ιρλανδέζα», αλλά ντε φάκτο «μάγισσα» και θα καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι.

Κι ας τους κοροιδεύει η πικρόχολη κολλητή της, επειδή ντεμέκ είναι αταίριαστοι. Μαλακίες. Μια χαρά είναι τα παιδιά. Καραγουστάρω.
Κι αν μου κάνουν όπως ψυλλιάζομαι και τα εισιτήρια για Νέα Υόρκη να πάω να τους παντρέψω, ακόμα πιο πολύ.

Ανάβω τελευταίο τσιγάρο ξαπλωμένη σαν πασάς στην λευκή απαράδεκτη ξαπλώστρα μου και οι πατούσες μου ακουμπάνε στο νερό, είμαι μες στην αλμύρα, πεθαίνω απο γλύκα.
Η σερβιτόρα μου φέρνει ένα μπουκάλι Κουέρβο χρυσή και δυο ποτηράκια. Έχουμε μείνει μόνες στην παραλία.
«Τέλειωσα για φέτος. Πίνουμε;»
Κλείνει η σεζόν λοιπόν σιγά σιγά. Βγάζει το φουστανάκι της, μένει με το μαγιό, τσιμπάει και μια ξέμπαρκη ξαπλώστρα απο δίπλα και πλακωνόμαστε.

«Ερωτευμένη;», με ρωτάει.
«Απίστευτα πολύ» μουρμουρίζω.
«Κι εγώ και θα έσκαζα αν δεν το λεγα σε κάποιον». Μου μοιάζει. Πιστό αντίγραφό μου.

Μου λέει οτι υπάρχουν κι άλλες ανάμεσά τους.
Αναστενάζω. Είναι μια μικρή Μποβουάρ. «Είναι ελεύθερος να κάνει οτι και όπως θέλει, αρκεί να είμαι εγώ εκείνη δίπλα στην οποία θα κοιμηθεί το βράδυ». Με ρωτάει πως το βρίσκω. Αλλά δεν με πείθει. Δεν πείθει καν τον εαυτό της ακόμη. Γελάω.

«Παύεις τον απαγορευμένο καρπό καταργώντας τον. Το νομίζεις αν και χωρίς να το κομποζάρεις με την αντίστοιχη πειθώ όπως ο Γούντι, ο Σαρτρ, η Μία, η Σιμόν. Σχέσεις δύο κρεβατιών. Αλλά για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα. Κι ας καταλήγεις να το πιστέψεις και η ίδια. Καλές οι θεωρίες περί μαλακίας της κτητικότητος και σέα μέα, αλλά εγώ γλυκιά μου την μυρωδιά του αντρός μου δεν μπορώ να την μοιραστώ με καμία τελικά, όσο κι αν θα ήθελα κάποιες φορές να πουλήσω μια πιο κουλ και καλά εικόνα του εαυτού μου. Ήμουν ίσως Σικελιανή, παράφορα ζηλιάρα στην προηγούμενη ζωή μου και το πληρώνω καρμικά ακόμη. Είμαι κατά βάθος ωστόσο όπως όλοι, απλώς ένα πρωτόζωο και τη μυρωδιά του θα μπορούσα, πίστεψέ με, να την αναγνωρίσω ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες. Κι ας του λέω καμιά φορά οτι μπορεί να κάνει ότι σκατά θέλει, αν τελικά το κάνει, θα ορμήξω πάνω του σπάζοντας οτι βρω μπροστά μου για να του βγάλω την πέτσα πριν φύγω».

Την ώρα που έβαζα το κράνος πριν ανέβω στη βέσπα και φύγω με ρώτησε αν μ’ αγαπάει.
Κούνησα το κεφάλι καταφατικά, έντονα.

«Πώς το ξέρεις με σιγουριά;»

«Είτε το πιστεύεις, είτε όχι, μου το έδειξε ένας βάτραχος με κορώνα στο κεφάλι».
Έδειξε να μην καταλαβαίνει με χαμόγελο λολιτίστικο.
«Απλά το ξέρω».

ooops i felt it again

2005-08-05T10:22:00.000+03:00

-kalimera ksanthula:)
-kalimera...sas gnorizo monsieur?
-se vlepo sixna edo stin paralia...den exume gnoristi. ime o Albert..
-ego ime i Cindy...den sas exo ksanadi..monos sas erxeste edo? ine erimia..
-panta monos...m aresei na kano gimnos mpanio noris to proi..esi?
-ki ego...tha erthete mazi mu? edo pio pano piso apo ton ammolofo exi mia ekpliktiki paralia.
-pu? dikse mu!
-na, edo pio pano...aax! albert!mi! mpori na mas vlepi kapios!
-there is nobody around baby...mono esi ki ego...ki o ammolofos...skipse..
-ohhh! albert!aaahhhhh albert!...oh my god..albert....iste poniros!
-...s aresei?
-ohh albert...poly...poly....oh yes indeed poly...

πρωινή ακινησία

2005-07-04T13:44:00.000+03:00

Ζέστη, ζεστός αέρας σαν σεσουάρ μαλλιών, ζεστός καφές, τσιγάρο.
Η σκιά απο την μουριά μετακινείται σιγά σιγά στο μωσαικό του μπαλκονιού προς τα πόδια μου. Σε δυο ώρες θα με τυλίξει. Μέχρι τότε θα λιώνω. Κι αυτό σιγά σιγά.

Λιμπίζομαι παγωμένο τσάι. Αλλά τελείωσε. Μένω με την όρεξη, γαμώτο.
Δυο κομμάτια ύφασμα εμπριμέ, ελαφρύ, ενωμένα με κορδέλα, δεμένη σε φιόγκο πίσω στην πλάτη και το φαρδύ στρατιωτικό γκρί σορτς του μπαμπά. Σαγιοναρίτσες των δύο ευρώ. Ο σκύλος εξαυλώνεται απο δίπλα. Η κάφτρα πέφτει δίπλα του, δεν παίρνει χαμπάρι, προλαβαίνω να τη μαζέψω πριν την καταβροχθίσει. Αναρωτιέμαι πότε θα φάει εμένα. Κι όταν το κάνει, θα είναι κάποιος παρών να του αστράψει μια ανάποδη, ή θα πάω έτσι κι αυτός Κινέζος ως έχειν;
Η Μαρία περνάει να μου φέρει ένα κολιέ. Το έκανε μόνη της, δεν τη βοήθησε κανείς, με τα μικρά χεράκια της, πιγκουινάκια απο πηλό. Και ροζ με πορτοκαλί κορδελίτσα.

Κι εμένα να μου λείπει ο ύπνος μαζί του. Να μου σφίγγει το χέρι σα μωρό τις πρωινές ώρες, να τινάζεται νευρικά κι εγώ να τον αγκαλιάζω. Κουταλάκι ο ένας στον άλλον χωμένος. Πλάτη εναλλάξ.

Δυο στίβες περιοδικά πάνω στο τζαμένιο τραπέζι. Γεμάτα μπαλαρίνες του Μάρκ Τζέικομπς, σανδάλια του Σαλβατόρε Φεραγκάμο, κρέμες Λάνκαστερ και Κλινίκ, 24 είδη σέλφ τάννερ και φορεματάκια του Αζεντίν Αλάια. Τα σπρώχνω μακριά. Βαριέμαι.

Πάλι πεταγόμουν στον ύπνο μου χτες. Και η πρώτη σκέψη κάθε φορά ήταν ο Ντέμιαν. Στις 4 και δέκα και τέταρτο ταχυπαλμία. «Με σκέφτεται», σκέφτηκα στιγμιαία, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Και κοιμήθηκα μετά σα μωρό.

Θέλω πάλι να ακούσω Rosie Gaines. Να τη φανταστώ να χορεύει μούσκεμα στον ιδρώτα με ένα μακρύ λουλουδένιο τουλπάνι για φόρεμα, ίσα να φαίνονται λίγο τα παχουλά της πόδια, ξυπόλητη, μόνο για μένα. Να μου σκάει φιλί μητρικό στο μέτωπο μετά, «Let's get close, closer than close, closer than you ever can imagine my love».

η μικρή ντισκολάτα

2005-06-30T10:46:00.000+03:00

GOD I TURNED 8 AGAIN;-)

the hugest cake for ME

2005-06-29T18:17:00.000+03:00

HAPPY BIRTHDAY TO YOU, HAPPY BIRTHDAY DISCOLAAAAATA, HAPPY BIRTHDAY TO YOUUUUUUUUUUUUUU......AFTA TA ANTA PLHSIAZOUN TELIKA APEILHTIKA

elegantly wasted time

2005-06-16T15:53:00.000+03:00

Έβαλα το unbelievable των emf στο ολόλευκό μου καινούριο iPod, ανέβηκα στη βέσπα κι έφυγα με ένα χαμόγελο ΝΑ απο το συνεργείο.
Μπάρες, φανάρια, καθρέφτες, διακόπτες, φρένα, λάστιχα, σασί, όλα σένια.
Είναι μια κούκλα το μωρό μου, για φίλημα.

Τα παιδιά, μα τί γλύκες, μου κάναν έκπληξη. Την "πείραξαν" λίγο, την έπλυναν κιόλας.

"Καλό κεφάλι, ξανθιά", μου φώναξε ο Κ. και γελούσε, "Μακριά απο τη ΜΕΒΓΑΛ, χτύπα ΑΓΝΟ, είναι πιο κυμπάρηδες".

Πήγα έτσι μέχρι την Περαία, να την τρέξω, να θυμηθώ και να μου φύγει η τρομάρα της περασμένης εβδομάδας.

Άδειος ο δρόμος μεσημεριάτικα, ζεματούσε η άσφαλτος. Το κομμάτι τέρμα μέσα απο το κράνος.

120, 130.

Veglia borletti και κλάιν μάιν ο δείκτης στο δεξί άκρο. Η μόνη καγκουριά που ψοφάω να κάνω όταν ο δρόμος είναι άδειος.
Άδειος; Χμ.
Σε φανάρι πριν τη στροφή αεροδρομίου πιτσιρικάς με μια Africa Twin λασπωμένη κάνει καμάκι και μαρσάρει αρτσούμπαλα.

"Ξέρεις απο βέσπα;", μου φωνάζει και ίσα που ακούω. Κάνει παρεμβολές στους emf και μου τη σπάει ελαφρώς.

Φιλαράκι, καλή η σκόνη, αυτόματο σε φανάρι δεν βάζεις κάτω σε αυτή τη ζωή. Το μαθες σήμερα.
Με τη λύσσα που είχα εγώ τώρα με τίποτα.

Στο επόμενο, τσουπ, πάλι δίπλα.

Μου φωνάζει "βγάλε το κράνος να σε δω".

Ανοίγω το μισό και του βγάζω γλώσσα. Κλείνω ματάκι και δρόμο.

Τελικά τον καφέ τον ήπιαμε στην Περαία. Βρέξαμε και ποδαράκια στο νερό.

Έριξα και την καθιερωμένη χούφτα άμμο στο βαλιτσάκι φυλαχτό. "Για γούρι", του λέω. "Να μου πάει καλά το καλοκαίρι".

"Όσα κι αν αναγέλασε
η έρημή μου γλώσσα,
όλα τα κουκουλώθηκα
κι ας ήταν κι άλλα τόσα".

Αποδείχτηκε σύζυγος (μακριά απο μας φτου) συμμαθήτριας απο το Δημοτικό. Μιας στριμμένης, απο τότε, που ποτέ δεν χώνεψα. Και μου έφαγε και την πρώτη μου αγάπη.....Χααχαχ, κάποτε, παλιά. Τον Μ.
Κοίτα να δεις γυρίσματα το πουτανάκι η τύχη...
"Όποτε μαλώνουμε", μου λέει, "παίρνω τη μηχανή και φεύγω Περαία, στην προκυμαία, να ξελαμπικάρω".

"Όταν πάω σπίτι", μου λέει φεύγωντας, "θα της πω με ποιά ήμουνα να δω το μουτρί της να πρασινίζει".
Θυμάμαι και το Old Boy. Ρε λες αυτή να με γκαντέμιασε εδώ και τόσα χρόνια; Λες; Επειδή της είχα φάει τη σβήστρα λες να έγιναν όλα με τον Μ. τότε; Χαχαχαχα....
Ας φάει την πρασινάδα τώρα...Υπάρχει Θεός και είναι γυναίκα. Γυναικάρα. Κακιά, αλλά με χιούμορ. Στοιχηματίζω τις καινούριες γοβίτσες που έβαλα στο μάτι απο την βιτρίνα του Καλογήρου, είναι απύθμενη κόλαση.

Στην επιστροφή έβαλα "elegantly waisted". inxs.
Καλή αρχή. Κύρου είμαι έτοιμη, στο επόμενο, δεύτερη, ετοιμάσου να τη φας απο ΕΤ4.

2005-06-15T13:40:00.000+03:00

kalimera glikia mou koudounistra:-P

το φορτηγό της ΜΕΒΓΑΛ

2005-06-13T20:49:00.000+03:00

Οι τελευταίες δυο βδομάδες πέρασαν χωρίς να το πάρω πρέφα, σαν νερό έφυγαν μέσα απο τα χέρια μου.Συνέβησαν τόσα όσα στη ζωή μου όλη χρόνια πριν και μαζεμένα στο ίδιο τσουβάλι δεν θα φτουρούσαν μία σε σύγκριση.
Έχασα τα αβγά και τα πασχάλια. Και μετά τα ξαναβρήκα.
Έτσι γίνεται πάντα.
Τα έχουμε ξαναπεί, κύκλος όλα. Κι εσύ δεν ξέρεις καν την διάμετρό του.

Βγήκαμε με την τοσοδούλα Β. για καφέ στον Θερμαικό. Εϊχα να τη δω μήνες, αλλά όταν της ζήτησα την βοήθειά της, έτρεξε με τη μία και μ' έκανε να λιώνω για μέρες ακόμα μετά. Ποιος θα μου το λεγε...
Μιλήσαμε, μιλήσαμε, μιλήσαμε, μέχρις ότου οι γλώσσες μας γίναν μπλε απο το χτύπημα, μέχρις ότου νιώσαμε οτι καλύψαμε τα κενά.
Ξανάγινα κοριτσάκι του Δημοτικού κι εκείνη δασκάλα σουρεάλ. Την άκουγα, ηρέμησα, βρήκα πάλι τις σταθερές μου, έτσι ένιωσα.
Μετά απο μέρες βασανιστηρίων.

Μέσα σε δέκα μέρες ένας μανταρίνος, ο δεύτερος στη γη, μπήκε σε ένα αεροπλάνο κι έφυγε.
Κι έμεινα για πρώτη φορά πίσω. Να ζηλεύω την Καμίλα και τον Κάρολο, τον Μπιγκ Μπέν και το Μπάκινγχαμ, τον Τάμεση, το ρέντιο ουάν, το κάθε Μουσείο Τέχνης και τις βιτρίνες της Γουέστγουντ που τώρα θα βλέπει.
Ούτε σεισμός έγινε τελικά,ούτε κατακλυσμός, ούτε τσουνάμι, κι ας το ήθελα τόσο κι ας προσευχόμουν διπλά και τριπλά.

Μέσα σε δέκα μέρες έγινα μια drama queen, πασαλείφτηκα με μάσκαρα, έλιωσα τόνους ρίμελ, ανακάτεψα κι άλλο τα μαλλιά μέχρι που έγιναν άφρο, ένιωσα ηρωίδα του Μπουνιουέλ και του Αλμοδοβάρ, κατανάλωσα λίτρα αλκοόλης και τόνους νικοτίνης, άκουσα όσα σιχαίνομαι να ακούω σε ραδιόφωνα κοριτσίστικα περασμένης δεκαετίας και νοοτροπίας, μετά λάτρεψα ξανά τον Craig Armstrong και το Space between us, σταμάτησα να γράφω, συνάντησα τον Brazil που τον είχα αφήσει χρόνια σε τροχειά πίσω για να μου ζητήσει μια δεύτερη ευκαιρία ή έστω ένα πήδημα for the sake of the good old times και τον έστειλα ευγενικά στο διάολο πριν προλάβω να βγάλω οτι ήπια σε μέρες κι όχι σε λίτρα πάνω του, είπα σε τουλάχιστον εκατό ανθρώπους πόσο ερωτευμένη είμαι γιατί έτσι είμαι εγώ τώρα και θέλω να ανέβω στο Λευκό Πύργο και να το ουρλιάζω και είναι αλήθεια, έπεσα με τη βέσπα φέσι και δεν θυμάμαι ακόμα το πως και το γιατί, θυμάμαι μόνο οτι μ'έπιασε νευρικό γέλιο πάνω στην άσφαλτο ξαπλωμένη και μετά κλάμα και πήγα και στούκαρα τρεις μέρες μετά ξανά, αυτή τη φορά σε φορτηγό της ΜΕΒΓΑΛ για να με αποτελειώσω και να συνέλθω.

Μέσα σε δέκα μέρες μπήκα σε τέσσερα συνεργεία, και δυο αντιπροσωπείες αξεσουάρ, σε έναν λαμαρινά, ένα νοσοκομείο, έναν ορθοπεδικό κι έναν φυσιοθεραπευτή κι άκουσα το βρίσιμο και τις wannabe κοσμοθεωρίες τουλάχιστον τεσσάρων φίλων και εικοσιπέντε ανόητων που δεν έχουν ιδέα ποιά είμαι και ποιοί αυτοί οι ίδιοι έστω είναι.

Αλλά βγήκα μια χαρά.
Ολόκληρη. Πιο ολόκληρη απο ποτέ.
Κι όσο πονάνε τα γόνατά μου τόσο το θυμάμαι. Και χαμογελάω. Τίποτα δεν τελειώνει μέχρι να τελειώσει. Και μέσα σου πάντα ξέρεις καλύτερα. Άκουσε τη γαμημένη φωνή μέσα σου και ξέρεις ήδη. Μάθημα πρώτο.

Δεν έχει σημασία τίποτα τόσο πολύ τελικά. Όσο χαμογελάς, όλα καλά. Όσο το es muss sein σου σου υπαγορεύει την επόμενη κίνησή σου και ξέρεις οτι πράττεις το μοναδικό σωστό κατ' εσέ, όλα καλά. Ούτε χιλιόμετρα μετράνε, ούτε ώρες, ούτε ενέργεια, ούτε τίποτα.
Και πένθος και χαρά. Και διάολοι και άγγελοι μαζί.
Και τσουπ στο νου μου η μικρή πριγκίπισσα Μαριλού που τόσο μίσησα και κάποτε λάτρεψα, να μου τραγουδάει χοροπηδώντας «η ζωή είναι μικρή για να μην είναι κρι-κρί».

Και με ρώτησε η τοσοδούλα Β. γιατί γράφω στο μπλογκ. Και κόλλησα.
«Ημερολόγιο είναι», της λέω. Οτι ξεκίνησε αλλιώς, έγινε αλλιώς στην πορεία.
Αλλά και το ημερολόγιο ακόμα το γράφεις πάντα με την κρυφή ελπίδα οτι κάποιος θα το διαβάσει τελικά. Ενδόμυχα. Λέει ψέματα όποιος πει το αντίθετο.
Είμαστε ψώνια όλοι. Αλλά και αυτό μ' αρέσει. Δεν το πολεμάω. Ποιά είμαι εγώ να του αντισταθώ;

«Δεν είναι μοναχικό;», με ρώτησε. Σιώπησα. Τί δεν είναι Β.;

Κι ύστερα μπήκα και βρήκα δυο σχολιάκια, απο τον γλυκό μου γκας-γκας και τον qarcq. Και μ' έλιωσαν κι εκείνοι.
Δεν είναι αστείο; Να μην γνωρίζεις κάποιον, να τον διαβάζεις μόνο κι οτι κατάλαβες κατάλαβες, αλλά να τον νιώθεις τόσο κοντά σου, όταν όλα πάνε στραβά και τσουπ να χαμογελάς.

(«Κι εγώ σε διαβάζω και χαμογελάω», μου έγραψε σε μέιλ κι ο Σ. Τ., ο Δάσκαλος, κι ακόμα κόβω βόλτες γύρω απο το φεγγάρι σε τροχειά).

Και η μεγαλύτερη αλήθεια είναι οτι όντως η ευτυχία είναι κάτι τελείως χειρωνακτικό. Μπορείς κάλλιστα να την φτιάξεις μόνος σου όπως μία καρέκλα. Είχε δίκιο.
Αλλά είναι υπέροχα ρε γαμώτο αν σε βοηθήσουν και μερικοί τελικά. Και μάλιστα εκεί που δεν θα έψαχνες ποτέ.

Δέκα μέρες μετά αρχίζω να λιώνω τηλεκάρτες για τον Ντέμιαν, γιατί άκουσα τη φωνή του κι έλιωσα, και είμαι η αδυναμία του και είναι η δική μου, η αίσθηση του μοναδικού σωστού σε όλα και περιμένω να βγει η βέσπα σένια, έτοιμη για την επόμενη εκδρομή.
Groove is in the heart,
Φιλί

υ.γ. Κύρου αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, ναι, είμαι και τυπικά πλέον η ντροπή του Βέσπα Κλαμπ, αλλά το ξέρω οτι με λατρεύεις ακόμα....κι ας μην είμαι ο θηλυκός Βαλεντίνο Ρόσσι τελικά:-Ρ

drink up

2005-06-04T21:13:00.000+03:00

Ταμπλ ημερολογιάκι και σοφία της ημέρας:

"Το πρώτο φέρνει όρεξη
το δεύτερο ευθυμία,
το τρίτο ζάλη, φούντωση,
το τέταρτο φλυαρία,
το πέμπτο αναστάτωση,
το έκτο αστυνομία".

σμουτς, νιώθω πολύ, πολύ, πολύ σήμερα

τσίν τσίν!
μια ακόμη αβανίτσα παρακαλώ...

2005-06-04T21:11:00.000+03:00

you are kindly requested to fasten your seat belts and enjoy the flight :-P

ακόμα ένα, αργείς

2005-05-31T00:45:00.000+03:00

μου λείπεις.
και το ξέρω οτι σου λείπω κι εγώ.

σου λείπουν τα μαλλιά μου, το ξέρω. κι ας γελάς τώρα πονηρά, εγώ το ξέρω.
παραδέξου το πρίγκιπα.

κάνε κάτι.
μείνε.
σκατά. μείνε.

φιλί στα χείλια, γλωσσίτσα, καληνύχτα

υ.γ. οτι κι αν σου γράφω, στην πραγματικότητα σου λέω "μείνε".
κι οτι κι αν σκέφτομαι, στην πραγματικότητα σκέφτομαι το παραμύθι.

εσύ μόνο ξέρεις τι θέλω.
και το θέλω πάρα πολύ.
όσο στη ζωή μου δεν θέλησα τίποτε άλλοτε.

άκουσέ με

2005-05-28T21:18:00.000+03:00

Θα έμενες, αν σου υποσχόμουν το παραμύθι;
Αυτό το ρίσκο θα το έπαιρνες;

Για ένα γαμημένο «θέλω» γίνονται όλα. (Και σε θέλω τόσο πολύ απόψε, λιώνω.)

φιλί στα χείλια, καληνύχτα και θέλω να κοιμηθώ αγκαλιά σου και να μου σφίγγεις το χέρι στον ύπνο σου, όπως πάντα

υ.γ. poly ή λίγο απόψε, πρίγκιπά μου; πες μου σιγανά, θα ακούσω.

2005-05-26T23:58:00.000+03:00

keno

περί κροκοδείλων

2005-05-26T23:27:00.000+03:00

(Κέρδισες. Θέλω να ζήσω τόσα μαζί σου, να μοιραστώ τόσα, να μαλώσω μαζί σου, να κοιμάμαι μαζί σου, να γίνω όλα όσα κοροιδεύω μαζί σου, να δω πόλεις μαζί σου και θάλασσες και βουνά που πάντα μισούσα και τώρα λάτρεψα μέσα σε μήνες, αλλά κέρδισες, το δικό μου θέλω δεν μετράει τελικά.Θέλω να τα σπάσω όλα.)

ΜΕΙΝΕ.
Σκατά.

(«θα έμενες μαζί μου, αν ήμουν εγώ, ΕΓΩ;κανένας ρόλος, τέρμα οι ρόλοι», έπρεπε να ρωτήσεις. Το μεγάλο τόσο δα βήμα.
Αυτή είναι η μόνη ερώτηση.
«Χωρίς δεύτερη σκέψη καν, ναι».)

Να φύγω, θέλω, δε με χωράει τίποτα.
Να μείνω, δεν έχω που να κρυφτώ. Δεν παίρνω ανάσα.
Αλλά όπου κι αν πάω, θα είσαι εκεί.
Απ’ όσα πας να φύγεις, τα βρίσκεις μπροστά σου. Και σου βγάζουν τη γλώσσα κοροιδευτικά.

Αν με όλο σου το είναι αυτό θέλεις, τότε φύγε. Κάντο.
Εγώ δεν έχω τη δύναμη ούτε να κουνηθώ. Μαρμάρωσα.
Aυτή τη φορά είμαι πεισματάρα. Και αυθάδης. Και θέλω όλο το παραμύθι.

Μία γαμημένη φορά. Για πρώτη φορά. Εσύ το άλλαξες αυτό. Το ξέρεις; Εσύ μ'έκανες να το θέλω.

(Είσαι παντού.
Μου λείπεις απίστευτα πολύ).

Ξέρεις κάτι;

Μια αλήθεια ακόμα. Αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω, πάλι όλα ίδια θα τα έκανα, όλα ίδια θα τα ήθελα, όλα ίδια θα τα ζούσα. Μόνο πάλι, ξανά, άλλη μια φορά. Όλο το σετ.

Παίζει ο Leoni στο Μάμα. Μου στέλνει μήνυμα η Α. "Χάνεις το υπερθέαμα".
Ψιλά γράμματα.

Βάζω μια αβάνα με κόλα, γειά μας.
Ακούω τους "hird" σου.
Αλλά ούτε αυτό σε φέρνει πραγματικά εδώ.

Και ειλικρινά δεν ξέρω τι φοβάμαι πιο πολύ. Οτι δεν υπάρχει τρίτος μανταρίνος στον κόσμο να σβήσει τη δικιά σου τροχειά, ή οτι θα με ξεχάσεις.
Θα με ξεχάσεις;
Θα με ξεχάσεις.

Αντέχεις τελικά. Τρίτη νύχτα.

φιλί

υ.γ. POLY ή.... λίγο απόψε;

η υπέρβαση δεν είναι ποτέ φθηνή, αλλά...

2005-05-25T18:03:00.000+03:00

Θέλω να θέλω να σε δω να πονάς, να κλαις, να μην παίρνεις ανάσα, να με βλέπεις μπροστά σου ανάμεσα στις γραμμές. Να θυμάσαι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία. Σαδισμός. Να θυμάσαι κάθε στιγμή και να σε τρυπάει σαν βελόνα.
Και θα σε τρώει τότε, μωρό μου όμορφο, η σκέψη, οτι είμαι έρμαιο, οτι θα βρω κάποιον, έναν κανέναν και θα φύγω μαζί του. Και θα το ξέρεις, θα το νιώθεις όπου κι αν είσαι, γιατί πάντα όλα τα ξέρεις, είμαστε ένα μέσα μας, θα με ακούς να βογκάω στον λαιμό του και θα ξέρεις οτι η ανάσα μου είναι πάνω του και θα πιστεύεις οτι δεν σου ανήκω πια.

Αλλά δεν μπορώ.
Σου ανήκω ακόμα.

Elefant shoe.

Μου ζήτησες να σου μιλάω απο δω....
Μ' ακούς;
Είμαι ένα βήμα πριν το αεροπλανάκι με το πανό.

2005-05-24T21:30:00.000+03:00

Αν σου έλεγα οτι πνίγομαι, οτι δεν παίρνω ανάσα, οτι χάνω το έδαφος, θα ερχόσουν να με σώσεις,
όταν μόνο εσύ μπορείς;

(Die Qual der Wahl. Δικό σου. Όλο. Κάθε γραμμάριο συν στα 21. Το βάρος της επιλογής.)

η παράσταση τέλειωσε

2005-05-24T21:00:00.000+03:00

Mε το «Love me» του David Bowie. Στο «Επτά» του Μπρέχτ. Και τον «λάγνο» Νάστα να κάνει τζιριτζαντζουλιές στη σκηνή, με κιθάρα και χωρίς, όμορφος άνθρωπος.

Το πιο ερωτικό έργο που είδα ποτέ. Με μια εκπληκτική κοκκινομάλλα πιτσιρίκα στον κεντρικό ρόλο της Άννας, και μια βίρτσουαλ εκδοχή της σε προτζέκτορα πίσω της, με μια Ματσούκα αμακιγιάριστη, αγνώριστη, άκρως ερωτική.

Μια πιτσιρίκα μεγαλώνει και χάνει τον εαυτό της. Διαπράττει τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, άθελά της και ηθελημένα, ασυνείδητα και συνειδητά μαζί. Κι έρχεται το τέλος, με κάθε στάδιο και πιο πολύ, πιο κοντά. Το κάθε τέλος.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει πάντα και μια καινούρια αρχή.
Πιάνεται μαλάκας όποιος το πιστέψει. Θρύλος.
Το τέλος είναι το τέλος είναι το τέλος.

Με εκπληκτική μουσική.
Αλλά ο Bowie με ισοπέδωσε. Κρατάω αυτόν.
Όχι με το κλείσιμο της παράστασης, όχι, παραδόξως μετά, πολύ μετά, ώρες μετά.

Και η πανσέληνος εκπληκτική, ολοστρόγγυλη απο πάνω μου όλη νύχτα. Αυτή φταίει για όλα, φυσικά. Πάντα αυτή. Μόνο αυτή.
Μας κοιτάζει ρε και κοροιδεύει, το έχεις πάρει χαμπάρι;
Σκάει στο γέλιο σαν μισάνθρωπος και σαδιστής.
Βάζει φυτίλια.
Και περιμένει την έκρηξη. Αλλά είναι όμορφη. Μπορείς να μην την κοιτάξεις; Όχι. Αν την κοιτάξεις όμως γίνεται Σειρήνα, τα διαλύει όλα.

«Love me.
Love me.
Love me.
Love me».

Περνάω απο τον φθόνο στην απληστία και μετά στην οργή. Αμαρτάνω.Απο την οργή για λίγο στην λαγνεία και πάλι πίσω.

«Love me.
Love me.
Love me».

Στον Θερμαικό ο προτζέκτορας δείχνει ΝΕΜΟ.
Πιάνω αμορτί το μπλέ ψάρι που πάσχει απο αμνησία να λέει στο μπαμπά-ψάρι: «Μη φεύγεις σε παρακαλώ. Μη με αφήνεις μόνο. Ποτέ μου δεν είδα ψάρι σαν εσένα. Σε ικετεύω μη φεύγεις. Μαζί σου είμαι εγώ αλλιώς. Θυμάμαι μαζί σου. Με κάνεις και θυμάμαι. Δεν μπορείς να με αφήσεις. Τώρα που σε βρήκα. Τώρα όλα είναι αλλιώς, τα άλλαξες εσύ».

(Ότι σε θέλω σαν τρελή, στο είπα χτες; Πρόλαβα; Απόψε;
Όχι;
Στο λέω τώρα).

aarnio's bubblechair

2005-05-17T00:39:00.000+03:00

swinging in happiness surrounded by bubbles what more could i ever ask other than getting rid of the troubles? tonight too!:-)

manolo, the little monster

2005-05-15T13:33:00.000+03:00

there was somethin in my shoe, both lovely and annoying, that wouldnt let me calm...

αίθουσα αναμονής

2005-05-14T19:44:00.000+03:00

κι εγώ περιμένω. και το σιχαίνομαι. αρρωσταίνω. κι όσο περιμένω τόσο χειρότερο γίνεται, τόσο το μυαλό υπερλειτουργεί και οι αισθήσεις μαραίνονται.

όταν έχει ησυχία ακούω καμιά φορά τη μουσική σου και λιγώνομαι, λέω μέσα μου, "δεν είμαι μόνη". αλλά ακόμα και τότε κατά βάθος περιμένω.
αλλά αν με ρωτήσεις, θα σου πω ψέματα, θα αλλάξω θέμα, θα γελάσω με αστεία που δεν άκουσα καν. γιατί περίμενα. κι αν με ρωτήσεις τι περιμένω, θα σε βγάλω τρελό μόνο και μόνο για να μην πω την μία λέξη.

έψαχνα να βρω πάλι την cantamilla απο tranquility bass σε εκείνη την παλιά κασέτα, θυμάσαι;
έχει λιώσει σχεδόν. και δεν έχει ριπίτ η κασέτα, σηκώνομαι ανά πέντε λεπτά και την γυρνάω πάλι πίσω.
και θυμάμαι ακόμα την μέρα που την πήρα και την άκουσα πρώτη φορά. με είχε σώσει.
και τότε. μέρος του σάουντρακ μιας άλλης εποχής. αουσλέντερ τότε. αουσλέντερ και τώρα. εκεί, εδώ.
και θυμάμαι εκείνον τον εξηντάρη μπάρμαν στο αεροδρόμιο στις Βρυξέλλες, που άλλαξα ένα κάρο λεφτά για να πιω έναν καφέ κι αυτόν μες στην αγωνία και τις σκέψεις και πάλι το cantamilla άκουγα στο γουόκμαν. και όταν του ζήτησα να πληρώσω την μικρή περιουσία της αξίας του, μαζί με τα ρέστα τον θυμάμαι που μου ζήτησε να βγάλω τα ακουστικά για λίγο και ψιθύρισε "σπίτι σου είναι εκεί που νιώθεις καλά και μόνο".
τόσα χιλιόμετρα έγραψα, απο άκρη σε άκρη, με το διαβατήριο ανάμεσα στα δόντια σαν τον Φιλέα Φογκ, μου πήρε χρόνια να ψυλλιαστώ, οτι για όλα ευθύνεται η αρχή του κύκλου και μόνο.
το σημείο χ που πάλι εκεί θα βρεθείς τελικά, η τελευταία αίθουσα αναμονής, αλλαγμένος ή και ίδιος, δεν έχει σημασία.
και όταν το αντικρύσεις θα ξέρεις, πως το ταξίδι τελείωσε. φαινομενικά άχρηστο, αλλά σε έκανε αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη το πρωί πριν ρίξεις νερό στα μάτια για να ανοίξουν.

ξυπνήματα

2005-05-11T10:36:00.000+03:00

Ο σκύλος βγήκε για το ελβετικά προγραμματισμένο πιπί, επιτέλους βάζω καφέ σε τεράστια τζάιαντ ζεμπρέ κούπα (μαθαίνω λέει, οτι είναι κάλτ το ζεμπρέ ακόμα, ζγουάου) και βουτάω στο γραφείο με όρεξη σαλίγκαρου σε απεργία.
Πρώτη αγαπημένη κίνηση, να ξεπουπουλιάσω το μικρό ταμπλ ημερολογιάκι με το ποιηματάκι κρυμμένο πίσω απο κάθε σελιδίτσα.

Η Τρίτη 10 του μήνα κρύβει και πάλι ένα μικρό έθνικ αριστούργημα.

"Όπως το Μάρτη τα βουνά
ασπρίζουν απο τα χιόνια,
έτσι ασπρίζουν τα μαλλιά
της νύφης απο τα χρόνια".

Παίρνω με τη μία την Μ. τηλέφωνο να της το απαγγείλω με στόμφο. Την τσιτώνω σε δύο δεύτερα. Νέο ρεκόρ. Την προηγούμενη φορά χτύπησα κόκκινο σε έξι.
Έκλεισε προ μηνός τα 30 και έκτοτε είναι λίγο περισσότερο ευάλωτη, πιο ντελικάτ...

Μου εξιστορεί (σε κατάσταση ψιλοπανικού) πως γνώρισε κάποιον, πιτσιρικάς ετών 26, μισός Ιταλός, κούκλος και πνευματώδης (αλλά κούκλος, εκεί δόθηκε η έμφαση, αυτό μας πονάει). Βγήκαν έξω δυο φορές. Ήπιαν απο ένα μπουκάλι κρασί (ή τζιν, δεν έχει σημασία) και μιλούσαν λέει επί οκτώ ώρες σερί. Μέχρις ότου οι γλώσσες τους γίναν μπλε απο το χτύπημα και κύλησε το ρίμελ απο το τσίτωμα.
Μούρλια.
"Ερωτευμένη;", ρωτάω ανυπόμονα.
"Δεν έπληττα μέχρι θανάτου", απαντάει η ψηλή πριγκίπισσα.

Της λέω οτι έχω να την ακούσω να τρελαίνεται για αρσενικό, να δίνει ρέστα, να μπριζώνει και να τρέχει σαν τη Λόλα πάνω κάτω και να χτυπιέται σαν το χταπόδι, σχεδόν χρόνο και βάλε.

"Τριαντάρησα", μου λέει κι αναστενάζει.
Τρομοκρατημένη της κλείνω άμεσα ραντεβού για το βράδυ. Δε θα αφήσω εγώ κανέναν να αφεθεί έτσι άγαρμπα, χωρίς στιλ βρε αδερφέ, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς λόγο. Θα γίνω Ιωάννα της Λωρέννης και θα την κυνηγήσω μέχρι να την επαναφέρω.

"Το πραγματικό πάρτι γλυκό μου αρχίζει στα τριάντα, το λέει και η Μιχελάκου", της θυμίζω ουρλιάζοντας, "σύνελθε, βάλε κι άλλο καφέ".

Με παίρνει τηλέφωνο η Α. και με αποτελιώνει, πριν καν η στάθμη του καφέ στην κούπα φτάσει έστω στη μέση, επί ένα τρίλεπτο μίνιμουμ με ξεχέζει που την έστησα πριν μια βδομάδα μισή ώρα στο ραντεβού.

Μα το λέει και ο Γουάιλντ, γλυκιά μου. Το απόλυτο χάσιμο χρόνου, σωστή κλεψιά, είναι το να φτάσεις στην ώρα σου σε ένα ραντεβού. Σχεδόν ανήθικο. Ποιά είμαι εγώ να εναντιωθώ στον Δάσκαλο;
Μου λέει ναζιάρικα "σ΄αγαπάω" και μου σκάει πεταχτό ρουφηχτό φιλί, μετανιώνει.

Την ρωτάω αν είναι αστικός θρύλος το «σ' αγαπάω», όπως και οι κροκόδειλοι στους υπονόμους της Νέας Υόρκης.

Με ρωτάει η σαδίστρια, αν ήξερα πως ο μανταρίνος μου είναι στις Καβουρότρυπες, γυμνός και κρυώνει μέχρι θανάτου, μόνος, και είχα μόνο 5 ευρώ στην τσέπη, ενώ το ρολόι έδειχνε 2 τη νύχτα, τι θα έκανα;

Της είπα, πως θα φούλαρα τη βέσπα και θα έφευγα για Καβουρότρυπες με ζεστά πουλόβερ και κουβέρτες κι αν χρειαζόταν, που θα χρειαζόταν, θα έσβηνα τη μηχανή στις κατηφόρες να με βγάλει η βενζίνη. Αν τα έβρισκα σκούρα σε καμιά ερημιά, ακόμα και την τροχαία θα έπαιρνα. Και θα δήλωνα ατύχημα για να έρθουν γρήγορα οι μπάσταρδοι.

Με ρωτάει τι θα έκανα αν δεν είχα καν τα 5 ευρώ.
Της λέω πως θα έτρεχα σαν τη Λόλα με το κόκκινο μαλλί μέχρι να γίνει πράσινο, έως ότου βρω λύση (μέσα σε πιθανότατα δεκαπέντε λεπτά). Και θα έβρισκα.

Με ρωτάει αν θα το έκανα κι αν ακόμα ήξερα πως δεν είναι μόνος.
Θα κόμπιαζα. Αλλά θα το έκανα.

Με ρωτάει αν θα τον άφηνα να φύγει αν πραγματικά αυτό και μόνο είχε ανάγκη. Κουνάω το κεφάλι καταφατικά μετά απο λίγο. Αλλά θυμώνω. Αυτός που σκέφτηκε τους κανόνες είναι άδικος, μισάνθρωπος, ένας μικρός σαδιστής.

Συμπέρασμα, μου λέει, "οι κροκόδειλοι στους υπονόμους της Νέας Υόρκης υπάρχουν". Χωρίς όρους, προσθέτω.

Χρειάζομαι μια μπόσσα, να με σώσει, πως κατήντησα έτσι, εγώ, η Ιωάννα;
Μπαίνω με ταχύτητα Κονκόρντ στο μπλογκ του vague και βρίσκω θησαυρό. Gilberto. "Quiet nights of quiet stars".
Saved.
Θα ξαναπάρω την Μ. να την ξανατσιτώσω.
σμουτς

2005-05-08T00:10:00.000+03:00

of course you have missed me babe.admit it

η επιστροφή του ασώτου

2005-05-07T11:04:00.000+03:00

Δεν άγγιξα υπολογιστή για μέρες.
Πόσες; Δέκα; Δώδεκα;
Τόσο.

Και δεν έχω τύψεις καθόλου.
Να που είδα σήμερα το μπλογκ με τον καφέ στο χέρι όμως, και την ψώνισα. Άδεια σελίδα μου φάνηκε. Παράκαιρη και ανόητη.
Βοηθάει κι ο καιρός. Ρίχνει βροχή με τους γκαζοτενεκέδες πάλι σήμερα, έβγαλε κρύο απο το πουθενά. Απο κει που κοντεύαμε μαγιώ να φορέσουμε στο κέντρο, πάλι ψάχνουμε πρωινιάτικα που χώσαμε τα μπουφάν.
Χουχούλιασε κι ο σκύλος στον καναπέ μες στην κουβέρτα σα να πεσε βαρυχειμωνιά ξανά. Μπερδεύτηκα. Μάη δεν έχουμε;
Πλησιάζει το καλοκαίρι τελικά, αλλά σα χελώνα, αργά αργά και μου τη δίνει.

Σκέφτομαι τις μέρες πίσω μου.
Άναψε τσιγάρο να σου πω. Βάλε και καφέ. Θα βάλω κι εγώ παρέα δεύτερο.

Με το βέσπα κλαμπ στον Χολομώντα, κρύο πολύ, σταλλακτίτες κρέμονταν απο τη μύτη όταν φτάσαμε πάνω. Κονιάκ και ζεστό νες για τους αναβάτες. Συζητήσεις, «που είναι ρε παιδιά το τζάκι; Το μαγαζί θα μας το ανάψει ή θα μείνουμε κόκκαλα;», "πότε θα βγει η βέσπα rally του 1974, την υποσχέθηκε σε remake η Piaggio και αργεί πολύ". Και η δική μου είναι τετράχρονη, «πόσο πάει μια δίχρονη συλλεκτική;», κοριτσάκι ξανθό και τρισχαριτωμένο με τριανταριά υπέροχους γκαγκά μαντράχαλους, 32 βέσπες και μια Transalp. Και «πάμε αγώνα ποιος θα φτάσει πρώτος στο εστιατόριο, είναι 5 χλμ, φύγαμε άτυπα;», και βουρ όλοι κάτω στις στροφές, και φεύγει ο Γ., πάει η βέσπα. Τον έφαγε η δεξιά, το σασί καινούριο απο Δευτέρα, και να'ναι καλά η Colori με τα ωραία προστατευτικά μπουφανάκια, «εγγύηση». Η πιτσιρίκα να βγαίνει τρίτη με την αυτόματη και «γιούχου», ένα αστέρι γεννιέται, φρίκαρε Βαλεντίνο Ρόσσι, όσο θέλεις, τρέμε, αλλά είναι τόσο δα λίγο φοβιτσιάρα ακόμα εδώ που τα λέμε, «τι καύλα όμως η ταχύτητα ρε γαμώτο» και πίσω πάλι και το πρωί στις 8 όρθια, δουλειά.

Και ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα, η πιο μικρή απ' όλες και μου φάνηκε να πέρασε αστραπή.
Εγώ ερωτευμένη, πιο πολύ απο ποτέ. Οικειοθελώς εμπάργκο στις εκδρομές. «Μωρό μου, εδώ θέλω να μείνουμε, μαζί και η πόλη να είναι άδεια. Και να μη δούμε εκκλησία στα μάτια μας φέτος, να τη βγάλουμε με γαριδομακαρονάδες και κινέζικο στον καναπέ αγκαλιά και απαγορευμένα ντιβιντί σαδομαζό». Πέστο κι έγινε. Και συζητήσεις δεκαπέντε ωρών, και σχέδια για το μέλλον. Και γαριδομακαρονάδα στις 3 τα ξημερώματα, το μακαρονάκι λάσπη και η γαρίδα συρρικνωμένη σαν αυτές για δόλωμα. Αλλά εκείνος ευτυχώς είναι ο ωραίος κοιμωμένος και δεν παίρνει χαμπάρι την αποτυχία μου. Και την άλλη μέρα το πρωί ρωτάει «θα με παντρευόσουν αν ήμουν μπουγατσατζής, μωρό μου;» και νάζια εγώ και «χωρίς δεύτερη σκέψη καν, ναι».
Και Περαία για ψαράκι. Χρυσό ψαράκι. Καθότι το κύμμα φλατς φλουτς δίπλα έσκαζε. Βόλτα στην προκυμαία, είναι άραγε βαθειά εδώ; «Θα με σώσεις μανταρίνε αν πέσω; Είναι η τελευταία σου ευκαιρία να με ξεφορτωθείς».
Και αγκαλιές ατελείωτες στον καναπέ ξανά και ξανά, ώρες ολόκληρες με πάλι λάθος ντιβιντί.
Και Ανάσταση. Εμπάργκο ακόμα στην εκκλησία, στο μαύρο ράσο. Αλλά τα βεγγαλικά σκάνε στα αφτιά μου μέσα, ο σκύλος τα κάνει πάνω του απο την τρομάρα και μετά το σφουγγάρισμα, πρέπει να ντυθώ. Περιμένει ο Ν. να πάμε να γίνουμε ζάντες απόψε. Είμαστε ασυνόδευτοι απόψε. Απόψε. Μόνο απόψε. Και το μπαρ είναι απαίσιο. Κωλόμπαρο απο το 80. Με βαρύ ρεπερτόριο και σε τσακίρ κέφι για τρία λεπτά Τιέστο. Ήμαρτον. Της Εύας τα καμώματα πληρώνονται cash ακόμα. Και συνωμοτικά με Ν. φεύγουμε. Μας βρίσκει 5 το πρωί στο Ρέσιντενς, εγώ δεν τον ακούω πια.... «Dont you want me baby? Dont you want me aaaaaa» απο τα ηχεία. «Μ' αγαπάς;», «Σ' αγαπάω ρε βλαμμένο».

Sms του Σ. απο Σύρο, «κρατάω το καινούριο μου iPod και προκαλώ τα πλήθη», μούρλια....

Και κάπως πήγα σπίτι. Μάλλον οδήγησα κιόλας. Το κατάλαβα όταν ξύπνησα.
Αλλά πάλι μόνη.
Το μωρό μου αλλού. Αλλά υπέροχα ήσυχες μέρες, μόνη στην πόλη.

Πόσο εύκολο είναι να είσαι ευτυχισμένος; Πολύ. Παίζει στο ράδιο Fila Brazillia και θα μπορούσα να πάω για αλλαγή πάμπερ σε τρία δεύτερα. Αλλά και την κατρακύλα την παίρνεις, όπως η βέσπα καβατζάρει τα ενενήντα. Piece of cake. Κύκλος όλα. Γύρω γύρω όλοι και ξανά και ξανά.
«Τι υπάρχει ανάμεσά μας;»
«Όλα».
«Εθισμός».
«Και ένα εισιτήριο».

Life in mono.
Δεν έπιασαν τα μαγικά, ούτε ο σεισμός, ούτε η βροχή, ούτε τα kite. Κύκλος, σου λέω, όλα, ξανά και ξανά. Δεν έπιασαν τα «όλα».
Και δεν κλείνει.

Μια φορά στη ζωή μου όλη χτύπησα άνθρωπο και ήταν φίλη. Μια φορά. Ποτέ ξανά. Και χρειαζόταν, ήταν η μόνη λογική αντίδραση στιγμής, η μόνη σωστή.
Αλλά θα μπορούσα και τώρα. Πιο δυνατά απο ποτέ. Άχτι.

Πιο είναι το πιο δυνατό ναρκωτικό έμαθα; Το βίντεο με τις εικόνες μέσα σου, ή το ρημάδι το «όλα», δεν ξέρω.
Θα γίνει τσουνάμι κάπου, το νιώθω, θα γίνει. Η ενέργεια κάπου θα χυθεί. Να φυλαχτούν όλοι.

Obay, babe, obaaaaaaaaaaaaaay πριγκίπισσα του παραμυθιού.

2005-04-27T21:38:00.000+03:00

its a loveleeeeee daeeeeeee

2005-04-25T00:13:00.000+03:00

ke meta mu stelnis to feggari, gia kalhnuxta kai mou pairneis osh anasa mou emeine me th mia, etsi apla, pos to kataferneis afto?mporo na koimhtho enan upno hsuxo, san moro. fili mantarine mou

2005-04-21T20:56:00.000+03:00

one night at an anonymous bar in bangkog, by her Majesty Nan Goldin, 1992. two girls, one of them dressed like Madonna out of the Virgin World Tour in a Gaultier Bustier and a simply gorgeous transexual. who am I?have you seen Linda? I need another drink, vodka please, straight. Cindy cant wear stilettos, a fact.have you noticed? I feel lonely. she does too, I guess. can tell by the look in her eyes.where will she go next?

διαγαλαξιακό toe clicking

2005-04-20T13:56:00.000+03:00

akoma kai seismos egine mantarine.

η μπέρτα του Σούπερμαν

2005-04-20T11:20:00.000+03:00

Πίνω καφέ.
Πλήττω αφόρητα.
Και σκέφτομαι. Το χειρότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις όταν βαριέσαι θανάσιμα, είναι να βάλεις το μυαλό σου σε υπερδιεγερτική εργασία.

"Θα μείνει, ή θα φύγει;" μου λέει η Αμέλθεια.

"Δεν έχω ιδέα", της απαντάω, φυσάω και ξεφυσάω.

Πάντως έχω μισήσει τα τόσο κάποτε λατρεμένα αεροπλάνα, τα αεροδρόμια, τις αεροσυνοδούς με τα μπλε ταγεράκια που φωνάζουν μονίμως μες στ' αφτί μου "tea please!", τα check in, τα gates, τα "παρακαλώ προσδεθείτε", τις φωτεινές εξόδους κινδύνου, τα ντεμέκ αναπαυτικά καθίσματα, τις ξεχαρφαλωμένες ζώνες, τα προσπέκτ τρόμου στην πλάτη του καθίσματος του μπροστινού σου που δεν σου επιτρέπουν να πανικοβληθείς αν το αεροπλάνο πάρει την κατιούσα, τα μίνι γεύματα αστροναυτών σε τροχιά με τα απολιθωμένα κεφτεδάκια και το ομοίωμα πουρέ.

"Αμέλθεια, θέλω να μείνει".

"Το ξέρω, μωρό μου, το ξέρω", μου χαμογελάει. "Θυμάσαι που σου είχα πει κάποτε, οτι πρέπει να αφήνεις τους ανθρώπους να πετάξουν, όταν αυτοί το επιθυμούν; Κι ας νομίζουν οτι έχουν φτερά, ή μπέρτα σαν του Σούπερμαν. Κι ας γκρεμοτσακιστούν σαν ανόητοι heroe wannabies. Εσύ είσαι υποχρεωμένη να τους αφήσεις να πετάξουν".

φιλί πικρό σαν τον καφέ

the girl from Ipanema

2005-04-18T19:08:00.000+03:00

the first notes of the song in Jobim's own handwriting and Heloisa Pinheiro, right above, the girl, whose charming walk inspired Jobim and Vinicius de Moraes.

2005-04-17T12:51:00.000+03:00

and that is a threat. hmm, feels perfect.

baby love, my baby love

2005-04-17T12:23:00.000+03:00

1956: dad gets his first scooter. a used, silver coloured lambretta. it was love at first sight, he says. a year later, he has an accident, not worth describing, grandma decides to get rid of the lambretta and succees in it. in that same year, he manages to own a silver paperino vespa for three whole months, before grandma strikes again.
1966: dad sees a red vespa GS 150, falls for a second time and decides to buy it within three or four seconds. 4 years later, his wife, my mom, who has had (in that very same year) already given birth to a girl, my sister L., gets rid of the vespa, without ever asking for permission. thank God it did not lead to a painful divorce. but it certainly lead to my birth, a few years later.
1996: the precious baby girl turns 18 and dad gives her as a present a brand new gorgeous vespa ET4 in blue livorno. sister L., mom and grandma cooperate in the name of their fears and try hard to let the jewel dissapear over night, but do NOT succee. the baby girl is smarter and hides the treasure.
years go by, the baby girl still drives that ET4, making dad proud and mom nuts and then suddenly one day, she finds by accident a 1966 GS 150 red vespa, in an almost perfect condition. she decides within eleven seconds to buy it. for dads 70th birthday.
mom finds out, and to everybodys surprise, not only gives permission, but also says she is actually... thrilled.
two days later, she decides to buy a red helm for herself. dad says, "ill be damned", and asks the baby girl, when will she finally get her law degree to represent him in court. TO DIE FOR.

im Rausch des "wir"

2005-04-16T18:49:00.000+03:00

wir
hoeren ein Singen im Raum
im stoenenden Rausch
und
jagen die Monotonie

wir
machen aus Stunden ein "Ja"
und
Mondschein aus unserem "Haben"
ich liebe so viel wie noch nie
ich liege so weit wie noch nie

ja, wir

2005-04-15T22:15:00.000+03:00

i feel love, i feel love, i feel love, i feel love, i feel love, i feeeeeeeel love, I FEEL LOVE

2005-04-14T14:11:00.000+03:00

everything fits again, perfectly

Άλλαξε ο Μανωλιός......

2005-04-14T13:29:00.000+03:00

Μπήκε η άνοιξη και δεν ίδρωσε το αφτί μου.
Στο ντούκου πέρασαν οι πρώτες εβδομάδες. Και η γκρίνια, σύννεφο.
Και μετά ξύπνησα. Σήμερα.
Και όλα είναι αλλιώς. Κι ας είναι ίδια.

Η ευτυχία είναι όντως κάτι χειρωνακτικό. Μπορείς να την φτιάξεις και μόνος σου. Όπως μια καρέκλα.

Άλλαξε και μοντελάκι η σελίδα για να έρθει στα ίσα της και να ταιριάζει με την διάθεση του ποιητή. Συμπάσχει και αυτή. Το πρόσεξες βρε κουτό;

Ροζ.
Και θυμάμαι την Α. να χοροπηδάει στο δωμάτιο πάνω κάτω σα νεραιδάκι, σαν ξωτικό, πολύχρωμη πάντα, και να τραγουδάει μαζί με την Grace Jones, ξεκαρδισμένη, το La vie en rose.

Μούρλια. Βάζω πάλι να το ακούσω. Παμ πα ρα ρα ρα ρα ραμ.....
Μπαίνει το καλοκαίρι. Το φωνάζουν τα μικροσφαιρίδια οξυγόνου και αλμύρας στον αέρα.
Μετράω μέρες μέχρις ότου αρχίσω πάλι να τριγυρνάω σαν τσιγγανάκι, μαυροστούκαλο, με σαγιοναρίτσες και νεραιδένια φορεματάκια, ισότιμα του τίποτα.

got hit again by a train

2005-04-13T10:56:00.000+03:00

Κι ο Πασένοβ, ο σύντροφος αριθμολόγος λέει, πως ένας μόνο άνθρωπος στους 11.378.802 θα τύχει να συναντήσει κάποιον άλλον και να μοιάζουν πραγματικά, κι απ΄αυτους μόνο ένας μέσα στο τριακονταπεντάκις εκατομμύριο θα μπορούσε να αγαπήσει τον όμοιό του και ένας στο εκατοστό δωδέκατο εκατομμύριο θα μπορέσει όχι μόνο να αγαπήσει αλλά και να αγαπηθεί απο τον όμοιό του...

2005-04-13T00:09:00.000+03:00

kalhnuxta. asxhmh nuxta.fili.

Μέρφι. Και δεν εννοώ τον Έντι.

2005-04-12T19:58:00.000+03:00

Τραγικό.
Πάντα όποτε λαμβάνεις ένα καλό νέο, μέχρι να το γυροφέρεις στο μυαλό σου, να το συνειδητοποιήσεις και τελικά να χαρείς, τσουπ, απο το πουθενά σκάει μύτη κι ένα ακόμα. Μόνο που αυτό το δεύτερο είναι με μαθηματική ακρίβεια, ότι χειρότερο θα μπορούσε να σου συμβεί και σου κόβει με τη μία και τη μαγκιά και τα γόνατα.

Και αυτό το δεύτερο έρχεται και επισκιάζει επιτυχώς τα πάντα. Το είναι σου όλο. Δεν παίρνεις ανάσα και το μυαλό σου κολλάει εκεί σα βεντούζα. Νιώθεις σα να σου έχει κολλήσει κάποιος στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου ένα απο εκείνα τα απαίσια μαλλιαρά κουκλάκια με τα βεντουζάκια στα τέσσερα πόδια του και αυτό το ανόητο κουκλοπλάσμα σου βγάζει τη γλώσσα απέξω. Συνέχεια όμως.

Πώς γίνεται;

Ε, μάθε λοιπόν ρε Σαδιστή Master, οτι έφτασες τα όριά μου αυτή τη φορά. Τα κατάφερες.
You win. Happy now?

2005-04-12T01:29:00.000+03:00

the prototype always strikes back

στο καζάνι του Πανοραμίξ

2005-04-12T01:23:00.000+03:00

Ανοίγω το Wallpaper που τσίμπησα απο το Fena Fresh την Πέμπτη, κι άφησα η άψυχη να κάθεται άπρακτο πάνω στο πλυντήριο ρούχων.
Φάτσα κάρτα στη δεύτερη σελίδα βέρυ έλεγκαντ και αναμενόμενα βαρετή διαφήμιση της DKNY, με δέκα - too good to be true, cant take my eyes off of you - ζευγαράκια και τίτλο «Perfect pair».

Χτυπάει το κινητό. Είναι η Α.
«Θέλω να κάνω σεξ τώρα και να'μαι λέει κιόλας ερωτευμένη τρελά», τσιρίζει μες στο ευαίσθητο αφτάκι μου. «Είμαι ευτυχισμένη, έχω καλή δουλειά, ρουχαλάκια που άλλες δεν μπορούν να ονειρευτούν καν, λατρεύω τον εαυτό μου, με θαυμάζω, με γουστάρω απίστευτα, είμαι έξυπνη και σέξυ, τι σκατά μου λείπει, πες μου. Κι αν δε μου λείπει τίποτα, τότε θύμησέ μου πόσο τέλεια είμαι, να πάω για ύπνο γλυκά».

Σιχαίνομαι αυτή την ερώτηση και το ξέρει. Στην πραγματικότητα και η ίδια την σιχαίνεται. Τι σκατά; Στο ίδιο καζάνι.

Κοιμάμαι όρθια ήδη, αλλά δεν το ψυλλιάζεται. Φοβάμαι συζήτηση εις βάθος.

«Γιατί εγώ ρε συ Α.;»

«Γιατί εσύ είσαι η σοφή μου φίλη και θέλω τώρα αμέσως να μου πεις.»

Να το πάλι αυτό το τραγικό λάθος. Το δικό μου κουβάρι δεν έχω ξεμπερδέψει, των άλλων τα κουβάρια με μάραναν.

«Ρε πριγκίπισσα, άνοιξε το Wallpaper αυτού του μήνα, που ξέρω πως έχεις πρώτη μούρη στο σαλόνι σου, δίπλα στο τραπεζάκι του καφέ. Πάνε στη δεύτερη σελίδα, κοίταξέ την και πες μου: αυτό θέλεις;»

Η γλυκιά μου χάνεται για δευτερόλεπτα, μετά μου νιαουρίζει...

«Κοίτα τι ωραίοι είναι αυτοί οι δυο, κάτω αριστερά, δίπλα στους ξενέρωτους», μου λέει.

«Θα φορούσες ποτέ Ντόνα Κάραν Α.;»

«Ποτέ, στο ορκίζομαι σε ότι έχω ιερό», μου απαντάει και την ακούω να φιλάει λολιτίστικα σταυρό.

«Ε, τότε χέστους μωρό μου, κι αυτούς και την Bloomingdales ευτυχία τους. Εσύ θα ερωτευτείς πάλι Λολίτα μου, πολύ σύντομα, όπως εμείς ξέρουμε, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, ποτέ χεράκι-χεράκι και σορόπια φάνκι και σινιέ. Μούρλια, με δάκρυα και υστεροζήλειες, με μεταμεσονύχτιες παρακολουθήσεις και ομηρικούς καβγάδες και lets make up GREAT sex. Και ποτέ σε DKNY μπλιαχ wannabe άοσμα κι άγευστα αντικείμενα. Εσύ είσαι ένας θηλυκός Αλμοντοβάρ, πριγκιπάκι μου, σαν εμένα, θέλεις ζωή σε χρώμα φουξ και πορτοκαλί και κόκκινο, ζωή σαν σπίρτο, όχι σαν Σουηδικός ορός, για να καείς και όχι για να αντέξεις. Κι αν αντέξεις τελικά, θα είναι ένα μικρό θαύμα και θα το γιορτάσουμε ανάλογα της ανεκτίμητης αξίας του, μη μου αγχώνεσαι μικρή μου τοσοδούλα Οντέτ. Πάνε στη σελίδα 18 και καμάρωσε τώρα προσωρινά το θαύμα της αρχιτεκτονικής. Εκεί θα σε πάω, μόλις δει το πορτοφόλι μου χαρτονομίσματα. Στη Ντουμπάι, και θα μείνουμε στο Burj. Ανατολίτικη dolce vita. Και χέσε με τώρα με το σικέ κωλοζευγαράκι. Για μας ή όλα ή τίποτα. Όχι χλιαρή εγγλέζικη μπίρα».

«Θα βρούμε και σείχηδες φτυστούς σαν τον Σαρίφ εκεί, που θα μας κλέψουν και θα μας φυλακίσουν σε χρυσά κλουβιά, να πίνουμε ολημερίς τσάι με τη Ράνια, μέσα σε ταγεράκια vintage YSL;», μου λέει με νάζι σα Ναστάζια Κίνσκι.

«Στο υπόσχομαι, πάνε τώρα για νάνι να ξεραθώ κι εγώ, είμαι χώμα», της απαντάω.

Και στο ίδιο κιόλας λεπτό σκέφτηκα τον μανταρίνο μου. Τον δεύτερο του κόσμου μετά απο μένα. Να χέσω τον κάθε Ομάρ μα τον Μπελένος, ορκίζομαι πως δε δίνω μία στο vintage YSL που μια μέρα με κόπο θα αποκτήσω.

2005-04-10T02:39:00.000+03:00

poli poli poli poli. pio poli. ke pio poli. ke pio poli.pio poli apo pote.angel heart.

relaxing with shadows

2005-04-09T22:14:00.000+03:00

«Ίσως επειδή φοβούνται την οδύνη του ερώτα, πολλοί άνθρωποι προτιμούν την πλήξη. Ο ένας πονάει κι άλλος πλήττει. Είναι καλύτερα να είσαι εκείνος που πονάει, γιατί έτσι τουλάχιστον δε πλήττεις». Ο γλυκούλης, φρεσκοχωρισμένος αλλά διόλου πικρόχολος και άρα συμπαθέστατος Αλιάγας τσιτάρει για το νέο είδος του ρομαντικού εγωιστή (που εδράζει την έμπνευσή του απο την πλέον κοινή ασθένεια, τη μοναξιά) Φρεντερίκ Μπεκμπεντέ και Νικολά Ρέι. «Όταν χτυπάει ένα τηλέφωνο στο Παρίσι και δεν το σηκώνει κανείς, μια ιστορία αγάπης έχει μόλις πεθάνει».
Παρίσι-Θεσσαλονίκη σημειώσατε χι. Αλλά δε νιώθω καθόλου Παριζιάνα. Quel dommage...(το γραψα τουλάχιστον σωστά;)

Μόλις πέρασα τις τελευταίες δυο ώρες στη μπανιέρα. Μέχρις ότου τα δάχτυλά μου άλλαξαν όψη και το νερό κρύωσε. Μαζί με το μικρό πλοίο των πειρατών playmobile και τα δυο μου κίτρινα παπάκια, δώρο της Κ.. Με αφρόλουτρα πορτοκάλι και φράουλα και σαμπουάν κεράσι. Τώρα χουζουρεύω στο μπουρνούζι και διαβάζω εφημερίδες και περιοδικά. Έβαλα DJ Shadow, άναψα κεράκια με ευχούλες. Η μαμά ετοιμάζει απίστευτη μακαρονάδα με σολωμό και βότκα κι ο μπαμπάς την πειράζει και την τσιμπάει.
Σάββατο βράδυ και δεν μπορώ να κουνηθώ απο τον καναπέ. Ούτε καν αν με πληρώσεις το βάρος μου σε χρυσάφι. Ακόμα σε hangover απο το χτεσινό παρτάκι στο daily, είμαι με τσαγάκια και φρουτοχυμούς με ασπιρίνες. Ωραίο βραδάκι το χτεσινό, ωραία μουτράκια, ωραία πιτσιρικάκια, ωραία μουσικούλα straight from the ninetees, πολλά βρώμικα ποτά.
Θυμηθήκαμε το Soho, το Spacemobile, τον παλιό Βαλαβάνη, τους παλιούς Magna, την εποχή του ΚΛΙΚ και των 66 τρόπων να τη βρεις στις τουαλέτες ενός κλαμπ.

Και μετά τσουπ μια απρόσμενη συνάντηση που έκλεισε ακόμα ένα βεβιασμένα κλειστό συρτάρι για τα καλά και έφερε ηρεμία στις ταραγμένες αναμνήσεις. Τώρα αποκαταστάθηκε επιτέλους ειρήνη. Όχι οτι την επιζητούσα, κάθε άλλο, το αγνοούσα κιόλας. Αλλά να που φαίνεται πως το χρειαζόμουν,γιατί νιώθω καλά. Η μουσική μας έφερε κοντά για να υπογράψουμε την τήρησή της ευλαβικά. Μπορώ επιτέλους να ξαναδώ παλιές φωτό χωρίς εκείνο το απίστευτο urge να τις σκίσω. Καμία πίκρα. No regrets. Όλα καλά.

Κι ένας κομπάρσος. Ο Π., ετών 23, κουκλάκι, αλλά περιορισμένου συναισθηματικού και probably also διανοητικού iq, με ρώτησε αν θα δεχόμουν να τον παντρευτώ στο τρίτο νομίζω σφηνάκι στις μία, και κάπου στο πέμπτο ίσως, κατά τις 2, ήταν που άρχισε μια τρελή, ανόητη και άνευ λόγου ύπαρξης, πικρόχολη και τόσο κρίμα indeed, διαρροή λέξεων και φράσεων για την εξ. The ex files. Στα ίδια σκατά κι απόσκατα. Στα πέντε λεπτά δεν άντεξα. Ενώ μιλούσε του γύρισα την πλάτη. "Σε κάνω να πλήττεις;" με ρωτάει. "Με κάνεις να στεναχωριέμαι χωρίς λόγο που δεν έχω το κινητό της Άννας", του λέω. "Ποιας Άννας;" μου λέει. "Της Δρούζας χρυσό μου".
Εμπνέω φαίνεται, τι να πω. Γράφω κάπου στο κούτελο τίποτα; Κι αν ναι, το νέο μου σούπερ μέικαπ της Clinique το καλύπτει;

Μοστράρισα όμως τουλάχιστον την καινούρια μου κουπ στον Α. και τον Σ., μου δώσαν τα θερμά τους συγχαρητήρια και ζουμερά φιλιά, ήρθε και η μικρή πριγκίπισσα Α. με την Φ., σέρβιρε ποτά ο Π. (αειθαλής μπάρμαν τελικά).
Έμαθα τουλάχιστον δεκαπέντε ακόμα ανέκδοτα για ξανθιές που ξέχασα με στιλ την ίδια στιγμή, σε μια νέα, μεταμοντέρνα και very elegant εκδοχή της αλτσχάιμερ.

Ποντάρω λοιπόν οτι έχω στο πορτοφόλι απο χτες (πιθανότατα δυο τρία ταπεινά ευρώ) στην ελληνική τιβί και μετράω τις πιθανότητες του να καταφέρω να ξανασυνδέσω το ντιβιντί με το ηχοσύστημα και την τιβί ξανά.
Ως γνήσια ξανθιά έγραψα σε χαρτάκια πόστ ιτ ποιο καλώδιο πάει που, αλλά δεν έλαβα υπόψιν την επίσης ξανθιά μαμά που τα πέταξε απο λάθος.

Όλα στο κουμπί 5. Αν παίξει παλιά ελληνική ταινία με ζαχαρωμένο χάπι έντ θα μείνω εδώ, να λιώνω με αρκουδάκια haribo, φουλ στη ζελατίνη και λίτρα κόκα κόλας. Το αίσθημα του να βλέπεις το μόνο σωστό απόψε. Θέλω Πασταφλώρα ή Πίπη ή Βανζέλ Παπαντό.

Καληνύχτα Πίπη που ακόμα τρέχεις στα λιβάδια χαζοχαρούμενα. Μαζί σου.

UPDATED
ΕΤ3 και Καρ Βάι, STAR και Δαιμονισμένος Άγγελος, ομορφότερος απο ποτέ, τα συγχαρητήριά μου ξανά διαβόητε κύριε Πάρκερ, άριστη επιλογή ο Ρουρκ.
Και θυμάμαι crystal clear γιατί πιτσιρίκα ήμουν τόσο τσιμπημένη μαζί του. Κι ας πλάκωνε στις γρήγορες την κάθε κουκλάρα Κάρε Ότις. Γιατί είχε το στίγμα και αυτός. Αυτοκαταστροφικός άγγελος, ανά πάσα στιγμή έτοιμος να σαμποτάρει τον εαυτό του στα πάντα. Φιλί ζουμερό Μίκυ handsome.

2005-04-08T18:04:00.000+03:00

luna dark. i finally gave in to get into the hair groove.i see the world from a different perspective now. a blonder perspective. it gives me the chills, that weird but too damn familiar face in the mirror, but its oh so very funny, almost sweet, indeed. men act still like nuts to blond hair. who would have thought...

the elegant corruption of Mr.Bertolt Brecht

2005-04-07T11:04:00.000+03:00

Als ich nachher von dir ging
An dem grossen Heute
Sah ich, als ich sehen anfing,
lauter lustige Leute.

Und seit jener Abendstund
Weisst schon, die ich meine,
habe ich einen schoeneren Mund
und geschicktere Beine.

Gruener ist, seit ich so fuehl,
Baum und Strauch und Wiese
Und das Wasser schoener kuehl
Wenn ich es auf mich giesse.

Lass uns also die Gespraeche rascher treiben,
denn wir vergassen ganz dass du vergehst.
Und es verschlug Begierde mir die Stimme.
Ich konnte mich nicht mehr entschliessen zu gehen.

Es ist nur noch eine Nacht, will ich noch bleiben.

2005-04-07T00:37:00.000+03:00

kalhnuxta mantarine mou, s agapao mexri ton ourano, gurw apo ton hlio kai pio panw. fili

madonna mia

2005-04-05T21:37:00.000+03:00

The Pope is dead, the priests are still fighting for power, always in disguise, a little boy on tv is crying for help, a woman is praying to God to save her kid from a true nightmare, Madonna is publishing two more books and is now called Esther, due to her new Qaballah belief, S. is still in love and smiling, an older couple is screaming "we got enough money just to be able to live half of each month" and I am lighting secret candles to my God to grant me this one wish I am left here with, to go on, to feel again the warmth inside.Trying to keep the faith and feel the trust, in a world where everyone is allowed to speak about feelings, without even really feeling them.

nightmares on elm street

2005-04-05T21:22:00.000+03:00

Φαίνεται πως με πήρε ο ύπνος στον καναπέ, μπροστά στην τιβί,έστω για λίγο. Κάπου στην αλλαγή μεταξύ φωτός και σκοταδιού επάνω.
Τον είδα στον ύπνο μου.
Ανέβαινε μια σκάλα. Μια μεγάλη σκάλα, που οδηγούσε σε ένα καταπράσινο λιβάδι.
Κι όσο πιο γρήγορα ανέβαινε τα σκαλιά, τόσο η σκάλα μεγάλωνε και πλήθαιναν τα σκαλοπάτια. Για κάθε ένα, άλλα δέκα στη θέση του.

Κι όταν στην αγωνία του επάνω άρχισε να ανεβαίνει δυο δυο μαζί, τότε γεννιόντουσαν άλλα τέσσερα στη θέση τους.

Τρομαγμένος, μες στον ιδρώτα και χωρίς ανάσα σταματούσε που και που και γυρνούσε να δει μια προς τα επάνω και μια προς τα πίσω. Και με κάθε ματιά απογοητευόταν και πιο πολύ. Απελπισία σκέτη.
Το λιβάδι αντί να έρθει πιο κοντά, απομακρυνόταν ολοένα και περισσότερο.

Τα γόνατά του άρχισαν τότε ξαφνικά να λυγίζουν σιγά σιγά, ώσπου έχασε την ισσοροπία του κι έπεσε με φόρα προς τα πίσω. Απο κει που ξεκίνησε. Προσγειώθηκε στο έδαφος με το κεφάλι. Κι απο την ουλή στο λαιμό του ψηλά άρχισε να τρέχει αίμα. Κατακόκκινο και πηχτό.
Με την πρόσκρουση έκλεισε τα μάτια του σφιχτά, σα να ήθελε να αποφύγει τον πόνο, και λίγο αργότερα άρχισε να κλαίει. Να κλαίει, να κλαίει, να κλαίει, όπως δεν τον έχω δει ποτέ. Χωρίς καμία ελπίδα, τόσα δάκρυα ποτέ δεν είδα ξανά.
Και προσπαθούσα να τον αγγίξω, να του πιάσω το χέρι, φώναζα το όνομά του, αλλά δεν άκουγε τίποτα.
Του φώναζα με όλη μου τη δύναμη «Έφτασες, κοίτα γύρω σου, έφτασες», αλλά μάταια. Κι όταν άρχισα να κλαίω κι εγώ, φυλακισμένη σε κάτι σαν αόρατη μεμβράνη που δε μ? άφηνε να του πιάσω το χέρι, εκείνος τότε κούνησε απότομα το μπράτσο του, θαρρείς και μ' άκουσε τελικά ή ένιωσε τι του φώναζα κι άγγιξε με την παλάμη του το έδαφος, με τα δάχτυλά του το καταπράσινο χορτάρι. Κι άνοιξε έκπληκτος τα μάτια. Ταυτόχρονα εξαφανίστηκε και το αίμα και η σκάλα και η μεμβράνη.

Ξύπνησα με τρελή ταχυπαλμία.

2005-04-05T10:30:00.000+03:00

its a loveleeee daeeeee, and the sun is shining, everywhere I go, I see you smiling, its a loveleeee daeeeee...

2005-04-04T19:20:00.000+03:00

things are getting better, going for a candle bubble bath to wake up every sense i still got

Summer in my orange Marc Jacobs treasure

2005-04-04T14:00:00.000+03:00

Στάμπαρα μόλις στο Ebay δυο υπέροχα καλοκαιρινά cocktail φορεματάκια σε πορτοκαλί και πράσινο (κατά 20 τοις εκατό μάλλον κίτρινο, ακους Κλουζώ μου;) του Marc Jacobs και χτύπησα (φανερά ανανεωμένη) ξανά.
Όταν όλα σου πάνε στραβά, είναι ίσως τελικά δυο μικρά έργα τέχνης σαν αυτά, που σε κάνουν να νιώθεις πριγκίπισσα ξανά, κι ας είσαι σαν τον Τέως, χωρις βασίλειο.
Μπήκε καλοκαίρι φιλενάδα, φωνάζω στην Μ, στο τηλέφωνο και γελάνε και τα αφτιά μου. Βγαίνω και αγοράζω σαν πεινασμένη και δυο τρεις Vogue να ενημερωθώ για τις περαιτέρω φετινές very important indeed details of the look, βάζω μια κανάτα καφέ, παίρνω και τα τσιγάρα μου και στρώνομαι στη μελέτη.
Όποιος με πει επιφανειακή ψωνάρα εκεί έξω, φτου του. Είναι πραγματικά κρίμα να μη συμφωνεί κάποιος μαζί μου. Αυτά τα δυο μικρά αριστουργήματα χαίρουν μόνο υπέρτατου σεβασμού.
Χριστέ, πως φτιάχτηκα έτσι;
Μιλάω σαν τη Λιακουνάκου και το κουλό είναι πως μ? αρέσει. Προσωρινά.

Κάνω σχέδια για φέτος, λαθραία.
Θα πάρω λέει τη βέσπα, θα βάλω σ? ένα σακ βουαγιάζ τα απαραίτητα αξεσουάρ της πριγκίπισσας, και θα την κάνω, μόνη (όχι ωστόσο σαν το λεμόνι) για καμιά βδομάδα Ύδρα. Ή Μύκονο να δω επιτέλους και την Κλεό, που ακόμα και στον γάμο της δεν φιλοτιμήθηκα η φακλάνα να πάω.

Θα λέω ψέματα στον εαυτό μου κάθε βράδυ πριν πέσω για ύπνο στο χτιστό νησιώτικο κρεβάτι, πως είμαι η πιο όμορφη και πως σύντομα θα μου ξαναδοθεί σίγουρα ένα καινούριο, πανέμορφο βασίλειο να διοικήσω με τη σοφία μου. Θα ξυπνάω το πρωί και θα παίρνω το πρωινό μου στη βεράντα (θα χώνω όμως και πριγκιπά στα μουλωχτά μερικά κρουασάν ή μπριός στην τσάντα για αργότερα) και μετά θα πηγαίνω για sun bathing στην πλησιέστερη σμαραγδένια παραλία με λαδάκια κι αντιηλιακά. Κι όταν θα τύχει να περάσει κανένας λουκουμτζής απο μπροστά μου, θα χαμογελάσω όπως η Γκρέις Κέλλυ, κι όλο χάρη θα του ζητήσω να αγοράσω κανα δυο με έξτρα ζάχαρη, αναστενάζοντας «ω Θεέ μου, πόσο έθνικ».
Θα παραγγέλνω απο το όμορφο και σίγουρα βέρι γκέι μπόι της παραλίας εξωτικούς φρουτοχυμούς και μοχίτο και στα κρυφά θα τον χαζεύω, μα κρίμα τέτοιος κούκλος (και την παράσταση θα κλέβουν κάτι πανέμορφα πιτσιρίκια με εκπληκτικά σωματάκια μέσα σε dior και φλούο burberry μικροσκοπικά μαγιουδάκια, τέτοιο κοριτσάκι θα παρακαλάω μέσα μου να είναι δίπλα στον μανταρίνο μου και μόνο τέτοιο, όταν δεν θα έχει πια εμένα )....
Και σαν βραδιάσει θα πηγαίνω για αχινούς και στρείδια και ψαράκια σε σικ εστιατοριάκια που όμως δεν θα έχουν απαίσια ιταλικά ονόματα, και θα παρακαλάω τον waiter να μου τα καθαρίσει, όπως έκανε πάντα ο μανταρίνος μου πριν, να μη λερώσω τα χεράκια.

Κι επειδή θα σκυλοβαρεθώ σίγουρα μέσα σε τρεις κιόλας μέρες, σα γαλαζοαίματη που σκιάχτηκε απο παπαράτσι, θα σπεύσω να ακυρώσω την τρίτη εκείνη κιόλας μέρα τα εισιτήρια επιστροφής, θα πάρω το πρώτο καραβάκι, θα φορτώσω ξανά όλα μου τα πριγκιπικά υπάρχοντα και θα γυρίσω Θεσσαλονίκη σαν τον μετανιωμένο άσωτο υιό.

Γιατί το ξεραμένο κρουασάν του φούρνου στη γωνία είναι πιο νόστιμο στο μπαλκόνι με τον Σ, να μου διαβάζει Τσαγκαρουσιάνο και την Μ, να με πιπιλάει για ποτό το βραδάκι στον Θερμαικό. Και είναι αφάνταστα πιο παραδεισένιο να προγραμματίζεις τελευταία στιγμή για αντισκηνο-σαββατοκύριακο στο Κουφό και την Τριστινίκα κι ας κοιμηθείς με άμμο ακόμα στο μαγιώ και τσιγγάνικη αλμύρα.

Βαρέθηκα τα κωλο-καλοριφέρ, τα κωλο-αερόθερμα, την κωλο-βροχή, το κωλο-κρύο......
Θέλω να τριγυρνάω πάλι σαν τσιγγανάκι, μαυρισμένη και να σκάει ο τζίτζικας.
Αχ πότε θα καλοκαιριάσει;

για πες

2005-04-03T23:37:00.000+03:00

Σου έχει συμβεί ποτέ να μην αντέχεις άλλο;
Να θέλεις κάτι τόσο πολύ που να μην αντέχει το είναι σου να παραδεχτεί, οτι έχεις ηττηθεί κατά κράτος;
Τόσο, που το μόνο σου ναρκωτικό να είναι ακόμα η ίδια μία ευχή;
Έτσι νιώθω. Και απόψε.

μμμμμμμμμμμμ.....

2005-04-02T23:58:00.000+03:00

Everything which exists is composed of energy. Though it may look solid, it is in fact a pattern of energy held intact by Vibration and Frequency. Affected by experience, each thing develops its? own special character and attributes, which it carries forward.

Θεωρία του χάους. Μια πεταλούδα πέταξε απότομα ξυστά απο τον λαιμό μου, μου σκασε ένα φιλί κλεφτά κι άλλαξε την σκέψη μου, ακύρωσε την ρότα μου. Με τη δόνηση των φτερών της στη δική της μοναδική συχνότητα.Έχω μασήσει κανονικά και μ΄αρέσει. Η αβάσταχτη ελαφρότητα μιας πεταλούδας.

Never Never Land

2005-04-02T23:52:00.000+03:00

The Fae seem to respect those who are able to think with their heart and feel with their mind, as well as those honoring their word. Fae are very curious beings, but only dare to approach the ones who trust themselves.

If you have a gut feeling about something, trust it. And throw rationalization out the window, if you?re confused. Rationalizing it, will only confuse you further, and may cause you to deny a faery favor, unknowingly granted to you.

We are truly fortunate, for though Faerie Realms remain distant from our own world in this mundane time, there are times and places where the two worlds meet, where a traveler may wander into this Hidden Place. Between places are entrances into this Magical Realm: between Earth and Sea, between Day and Night, between One Place and the Next.This is why gateways and doorways are a prime ways into the Otherworld. Standing within a doorway, one is neither in one place or the next, neither Neither outside nor indoors. It allows us a passageway into the in-between world of Faerie.

The Land of Faerie takes on many guises. It is the Enchanted Forests. It is the Shadow World. It reaches Heaven and the depths of Hell. Never-never Land. The Dream World. It is the Land of the Gods and the places where Faeries dance in timeless revelry.To enter this magical land, we must leave our own mundane and familiar one. There is always a Gate, a Doorway, and a Threshold that must be crossed. We must leave our own comfortable reality and journey into another, unexplored reality. We must face our fears that we may never find a way to return, or that what is on the Otherside is something we very much dread.

To travel into Faerie is to travel into yourself.
And so each must stand in the frame of the Gate, knowing that there, in that place between a place, Darkness and Light, Love and Hate, Chaos and Order are One.
And so we shall see many things and learn many things, on our Journey to the Otherworld.

2005-04-02T20:01:00.000+03:00

still waiting babe, come on

2005-04-02T00:34:00.000+03:00

kalinixta portokalomoro mou

2005-04-01T12:04:00.000+03:00

my elefant shoe

the little star above

2005-04-01T11:47:00.000+03:00

Και είπε τότε στον Σινκλαίρ ένα παραμύθι, για ένα αγόρι που ήταν ερωτευμένο μ? ένα άστρο.
Στεκόταν στην άκρη της θάλασσας, άπλωνε τα χέρια του προς το άστρο που λάτρευε, το ονειρευόταν και του αφιέρωνε κάθε του σκέψη.
Ήξερε όμως, ή νόμιζε πως ήξερε, οτι κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε ν? αγκαλιάσει το άστρο του. Το θεωρούσε μοίρα του. Ν? αγαπά ένα άστρο χωρίς ελπίδα εκπλήρωσης.

Μ? αυτή τη σκέψη έφτιαξε ένα ολόκληρο ποίημα ζωής για την παραίτηση και το βουβό, πιστό πόνο που θα τον έκανε καλύτερο και θα τον εξάγνιζε.
Όλα του τα όνειρα όμως εξακολουθούσαν να απευθύνονται στο άστρο.

Μια νύχτα στεκόταν πάλι στην άκρη της θάλασσας, πάνω στον ψηλό βράχο με το περίεργο σχήμα ζώου και κοίταζε το άστρο φλεγόμενος απο έρωτα γι? αυτό. Και σε μια στιγμή ασυγκράτητης νοσταλγίας έκανε το πήδημα και γκρεμίστηκε στο κενό για να συναντήσει το αστέρι του.
Τη στιγμή όμως που πηδούσε ακόμη, σκέφτηκε αστραπιαία πως είναι αδύνατο, πως δε μπορεί.
Την επόμενη στιγμή κείτονταν κάτω στην ακρογιαλιά τσακισμένος.

Δεν ήξερε ν? αγαπά. Αν τη στιγμή που πηδούσε είχε την ψυχική δύναμη να πιστέψει απόλυτα στην εκπλήρωση, θα είχε πετάξει προς τα επάνω και θα είχε ενωθεί με το αστέρι.

«Η αγάπη δεν πρέπει να παρακαλά, Σινκλαίρ. Ούτε να απαιτεί. Πρέπει να έχει τη δύναμη να φτάνει μέσα της στη βεβαιότητα. Τότε δεν θα προσελκύεται, αλλά θα προσελκύει. Θέλει να την κερδίσουν».

one day in the life of

2005-03-31T14:47:00.000+03:00

Δεν παίρνω ανάσα.
Την πάτησα. Ο φόβος κάθε Γαλάτη που σέβεται τον εαυτό του και τιμά την κληρονομιά του, έγινε πραγματικότητα. Ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι μου, μα την Αττάρτη και με πλάκωσε.
Και δεν έχω ιδέα απο που να πιαστώ για να σηκωθώ. Και στη δική μου ζωή δεν υπάρχει κανένας Πανοραμίξ να φτιάξει ένα μαγικό ζωμό να πάρω δύναμη και να ξεριζώσω δέντρα και να σπάσω πύλες. Δεν υπάρχει κανένας δρυίδης να προσφέρει, έστω και ακριβά, τη λύση του Γόρδιου.
Μυρίζει αλμύρα ο ουρανός και κάνει την ανάσα ακόμα πιο βαριά. Ανάβω τσιγάρο και το σβήνω στο δίλεπτο. Βάζω νερό να πιω και νομίζω πως σα παραγεμισμένο μπαλόνι θα εκραγώ. Απο το πρωί.

Αλλά μου διάβασε ώρες μετά ο Σ. (πάνω στη βέσπα) λογάκια του Τσαγκαρουσιάνου (απο την προ-περασμένη νομίζω Κυριακή) και κάτι έγινε μέσα μου πάλι. Κάτι καλό.
"Η ευτυχία εντέλει είναι κάτι χειρωνακτικό. Μπορείς να τη φτιάξεις μόνος σου, όπως μια καρέκλα".
Μυρίζει σωστό.
Και μετά μου χαμογελούσε και μου κανε αγκαλίτσες, που ήξερε πως θα σκότωνα τώρα για δαύτες.

2005-03-30T20:58:00.000+03:00

still in love with the Ultimate, in fact, for ever

tonight is the night?

2005-03-30T18:59:00.000+03:00

Έφτασε η μέρα λοιπόν για το επόμενο εγκεφαλικό επεισόδιο....
Άντε να φάμε και το Αλμπάνια να ησυχάσω η γυναίκα....Ε ρε τι τραβάω....Μέχρι και μπίρες έξτρα προέβλεψα να πάρω για μένα και τις πριγκίπισσές μου που θα έρθουν εδώ να δούμε τον αγώνα κι ας φοβάμαι τι σκατά εικόνα Αλ Μπάντυ θα βγάζω προς τα έξω κατά τις έντεκα...Και να φανταστείς οτι όποτε παλιότερα έβλεπα μπάλα ποδοσφαίρου πάθαινα σύγκρυο και φώναζα στον κάτοχό της (έστω κι απο μέσα μου) «α να χαθείς βάρβαρε κι άξεστε νεάντερταλ»....

Θυμάμαι το καλοκαιρινό στιχάκι που φώναζε η Μ. μετά απο κάθε αγώνα. Ζαγοράκη, Ζαγοράκη θα σου κάνω και παιδάκι.

Υ.Γ. φιλιά ζουμερά, άντε με τη νίκη, και πείτε με ρε παιδιά Αναρχικιά, δε με νοιάζει, εγώ μια κυρία παραμένω ακόμα κι αν γκαρίζω, αλλά θέλω πολύ να τους δείρουν (ξέρετε ποιους δεν θα το πω μη με λέτε ΚΑΙ ρατσίστρια μετά) στο γήπεδο σήμερα....αίμα κι άμμος να γίνει....Α ναι, μη ξεχάσω, κι ας μαζέψει κάποιος τον Σάββα, δεν είμαστε ακόμα για ξεσαλουά.
(εγώ το έγραψα όλο αυτό; oh mon dieu...., ελπίζω η κυρία Τεπενδρή να μην διαβάζει αυτές τις γραμμές...)

μαμούθκομιξ

2005-03-30T10:42:00.000+03:00

Πάνω στον πλανήτη, είμαστε όλο και πιο πολλοί,
οπότε πρέπει να στριμωχθούμε...
Δε με πειράζει να στριμωχθώ,
κυρίως αν είναι στην αγκαλιά της Νάντιας...

ο μικρός Τιτέφ
Υ.Γ. Γειά σου ρε κόσμε άκυρε!

believe me

2005-03-28T00:27:00.000+03:00

Σ' αγαπάω μέχρι τον ουρανό, γύρω απο τον ήλιο, ξυστά απο το φεγγάρι και πιο πάνω, μωρό μου διαολεμένο κι όμορφο.
Ακόμα με ζαλίζει η μυρωδιά σου, το ξέρεις; Με μπερδεύει.
Άλλο σκέφτομαι κι άλλο λέω.

Κι αν δε ζούσαμε σε πολιτισμένη χώρα εν έτη 2005, αλήθεια σου λέω, φιλάω σταυρό, δε θα πλενόμουν για κανα μήνα για να σε κρατήσω κι άλλο πάνω μου. Όπως έκανε η Μέριλιν με το μπλουζάκι του Μίλλερ, όταν τη χώρισε, και παραπονιόντουσαν μετά όσοι την πλησίαζαν...
Το διάβασα εγώ στην βιογραφία της και μίσησα τον συγγραφέα που το ονόμασε καπρίτσιο.
Ο κακόμοιρος, να τον λυπάσαι.

this, this, this, this, this, this, this, this, this, this

2005-03-26T22:49:00.000+02:00

Μαύρες, χοντρές ξυπόλητες κυρίες με τουλπάνια πορτοκαλί και κόκκινα.
Let's get close, closer than close, closer than u ever have imagined, wow....

Η Rosie Gaines μου κλείνει κάπου μέσα απο το 1999 το μάτι με νάζι.
Is he the one Rosie?

Απόψε θέλω να γυρίσει ο χρόνος και να περάσω την πόρτα του Βάτραχου και του Σάκη στο Νανί και να με βρει το ξημέρωμα με τον Γιώργο και με μπόα στο Σόχο.
Could this be done Rosie?

Και βρέχει.
Αλλά δεν έχω νιώσει πιο κοντά σου ποτέ πιο πριν μωρό μου και είναι η ευχή πάλι μπροστά μου, on cloud number 39 heading for 69.

Και η πόλη είναι μια κούκλα μουσκεμένη. Και η βέσπα πλύθηκε επιτέλους.
Μούρλια.
Απίστευτο πόσο το να βγάλεις απο μέσα σου οτι νιώθεις, σε γυρνάει χρόνια πίσω, χρόνια μπροστά, σε πάει μέχρι τον ουρανό και σε γυρνάει σβούρα σε τροχειά στο διάστημα, είμαι ο Γκαγκάριν, ενέργεια τρελή που βγαίνει με ορμή και χτυπιέμαι με Blaze όπως πιτσιρίκα, it's a lovelee daeee.......and the sun is shining, everywhere I gooooo, I see you...

Σ' αγαπάω μέχρι τον ουρανό και πιο πάνω, ακους;

2005-03-26T12:43:00.000+02:00

it's the Weekend babe

Αν, αν , αν, αν

2005-03-25T19:01:00.000+02:00

Τι θα έκανες αν είχες μια ακόμα ευκαιρία;
Θα άλλαζες το τέλος ή τον επίλογο;

Κι ο κύκλος κλείνει ή ξανανοίγει; Ή κάποιος άλλος τον σκεπάζει τελικά αμέσως μετά;

Κι αν είχες μια ευχή, ποιά θα ήταν;

Μόνη με την ευχή μου απόψε, το πιο σούπερ σενάριο του κόσμου, όλο δικό μου. Έχει Πανσέληνο έμαθα, αλλά δεν θα τη δω, γιατί ρίχνει τρελή βροχή με τους γκαζοτενεκέδες έξω.

2005-03-25T16:27:00.000+02:00

fullmoon, i am alone

ψιτ μανταρίνε

2005-03-22T10:05:00.000+02:00

Δεν έχω ξανασυναντήσει πλάσμα σαν εσένα. Ποτέ. Ούτε ένα.
Εκτός απο μένα.

2005-03-22T09:41:00.000+02:00

woke up happy again

deja vu

2005-03-21T21:17:00.000+02:00

Bραδάκι, ακούω απο tranquility bass το cantamilla, απίστευτο κομμάτι, ολόδικό μου δικαιωματικά, το έχω ακόμα σε κασέτα, μια απο τις λίγες που απέμειναν στα χέρια μου, καπνίζω και σκαλίζω και πάλι τα πέντε δέκα βιβλία που όλο σε αυτά τελικά γυρνάω, με μισόκλειστα μάτια απο τον καπνό. Γκόμπροβιτς, θυμάμαι και χαίρομαι, μυρίζω τις σελίδες και εικόνες έρχονται αυτόματα, deja vu απανωτά, ξεφυλλίζω, και πριν το κλείσω θυμωμένη πάλι που τολμάει να μιλάει για μένα τόσο ανοιχτά χωρίς να με προστατέψει, πέφτω στο αγαπημένο μου κομμάτι.

«Δώστε μου έναν άνθρωπο να΄ναι σαν εμένα, θολός και ανώριμος, ανολοκλήρωτος και μπερδεμένος, αξεδιάλυτος και σκοτεινός. Για να χορέψω μαζί του. Να παίξω. Να τον καλοπιάσω. Να τον ερωτευτώ. Μέσα από αυτόν να ξαναπλάθομαι απ΄την αρχή. Μέσα από αυτόν να μεγαλώνω».
Την έχω ξαναζήσει αυτή τη σκηνή. Με την ίδια ένταση.
Χτύπησε μπίνγκο. Ξανά.

Έχει δροσιά, θα κλείσω την μπαλκονόπορτα πριν αποκτήσω σταλακτίτες σκουλαρίκια στα αφτιά. Χρειάζομαι καφέ.

Άκουσέ με Ντέμιαν, με προσοχή

2005-03-21T15:54:00.000+02:00

Schnell welkt das Vergaengliche.
Schnell stieben die verbluehten Jahre davon.
Spoettisch blicken die scheinbar ewigen Sterne.
In uns innen der Geist alleinMag unbewegt schauen das Spiel,Ohne Spott, ohne Schmerz;
Ihm sind "vergaenglich" und "ewig"
Gleich viel, gleich wenig?
Aber das Herz Wehrt sich, glueht auf in Liebe,
Und ergibt sich, welkende Rose,
Dem unendlichen Todesruf,
Dem unendlichen Liebesruf.

Emil Sinclair

2005-03-21T15:44:00.000+02:00

peftooooooo_piase me an mporis

2005-03-21T15:42:00.000+02:00

tom was about to faint

the fool

2005-03-21T13:35:00.000+02:00

Continuing on his spiritual path, the Fool begins to wonder how to reconcile the opposites that he's been facing: material and spiritual , death and birth.
It is at this point that he comes upon a winged figure standing with one foot in a brook, the other on a rock. The radiant creature pours something from one flask into another. Drawing closer, the Fool sees that what is being poured from one flask is fire, while water flows from the other. The two are being blended together!

"How can you mix fire and water?" the Fool finally whispers.
Never pausing the Angel answers, "You must have the right vessels and the right proportions." The Fool watches with wonder.
"Can this be done with all opposites?" he asks.

"Indeed," the Angel replies, "Any oppositions, fire and water, man and woman, thesis and anti-thesis, can be made to harmonize. It is only a lack of will, a disbelief in the possibility of unity, that keeps opposites, opposite."

And that is when the Fool begins to understand that he is the one who is keeping his universe in twain. In him, the two could merge, as in the vessels that the Angel uses to pour the elements, one to the other. All it takes, the Fool realizes, is the right proportions....and the right vessel.

Ο άνεμος κουβάρι

2005-03-20T21:02:00.000+02:00

Αξίζει να έρθει στον κόσμο κανείς μόνο και μόνο για να ζήσει μια ιστορία της προκοπής.
Απόψε θα΄κανα ότι μισείς. Θα σου φορτωνόμουν. Θα σου΄λεγα, απόψε ασχολήσου μαζί μου, μέχρι να κοιμηθώ, πες μου ένα παραμύθι, μια ιστορία σου απο τα παλιά, αλλά ψιθυριστά και στ΄αυτί, γιατί δεν αντέχω ήχους, και μετά κράτα μου το χέρι μέχρι να σιγουρευτείς πως κοιμήθηκα.

Βρέθηκα στον κόσμο απροετοίμαστη.
Πες την αλήθεια πιτσιρίκα, τι θέλεις απ΄αυτόν τον άνθρωπο;
Θέλω να ξυπνάει πλάι μου κι ως την τελευταία μέρα της ζωής μου να τον φροντίζω. Θέλω να πεθάνω πρώτη εγώ. Θέλω ένα σημάδι οτι με σκέφτεται και μετά να κοιμηθώ έναν ήσυχο ύπνο.

Λορίν
Δ.Χ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΝΤΙΣΚΟΛΑΤΟΥΛΑ

2005-03-19T13:21:00.000+02:00

Το Θεοδώρα δεν ήταν δική μου ιδέα, but God damn it, none of the bastards asked me how I felt about it....still I am fabulous though...

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ...

Με γειά και την καινούρια πυτζάμα της νονάς, την έφερε ήδη. Πάλι βεραμάν, πάλι με τον μισητό Ρότζερ επάνω....Quite frankly my beloved ones, makes me wanna throw up....

Ακόμα να συνέλθω απο το χτεσινό hangover. Μάμα, αβάνες, καμικάζι, ο Μ. κι ο Σ. και χαουζάκια δεκαετίας, μούρλια...Απόψε δεύτερος γύρος, upsaton, geriatric, και βουρ Θερμαικό.
Να ακούσω το χρόνια πολλά κι απο τον monsieur Zoumpoulis να μου πάει καλά η χρονιά.

Κι έχει ζέστη έξω, είναι υπέροχα και να πάει να γαμηθεί ο Ρότζερ Ράμπιτ σε βεραμάν και σε μουσταρδί, το καλύτερο δώρο ήταν άλλο και ίσα που το ένιωσα να με γαργαλάει στο λαιμό σαν φιλί νεραιδένιο.

μουτς στα μούτρα, να σας ζήσω να σας ταλαιπωρώ

2005-03-16T23:45:00.000+02:00

trip to tahiti babe

2005-03-16T00:23:00.000+02:00

roz anasa

Το στίγμα

2005-03-15T23:57:00.000+02:00

Πρώτα το ονειρεύτηκα.
Συχνά και όλο και πιο παραστατικά, πιο ζωντανά. Του έδωσα μορφή, ανάσα, ύλη, σκέψη, ελευθερία. Το ονόμασα στιγμιαία δικό μου.
Και μετά το είδα να αποφασίζει και να σκέπτεται. Απο μόνο του. Προς μεγάλη μου έκπληξη. Να φεύγει σιγά σιγά μέσα απο το μυαλό και το σώμα μου και να γίνεται αέρας.

Άργησα αλλά κατάλαβα οτι δεν το δημιούργησα εγώ όπως νόμιζα. Ήταν απο πάντα κάπου και περίμενε να το βρω. Όπως ο βάτραχος περίμενε το φιλί στο παραμύθι. Και δεν ήταν ούτε για ένα λεπτό κτήμα μου.

Αλλά το αναγνώρισα έγκαιρα. Το 1,618 μου. Κι ας το φοβήθηκα μέχρι θανάτου. Τελικά το σεβάστηκα και το εμπιστεύτηκα. Και δεν μπορώ να σταματήσω ούτε τώρα. Είναι αέρας κι έρχεται απο το παράθυρο να με διαπεράσει ολόκληρη. Εϊναι νερό και τρέχει.

Μένει μέσα μου και ταυτόχρονα έχει ήδη φύγει. Αλλά μένει.
Σκοτεινό και φωτεινό μαζί. Κρύο σαν κομμάτι πάγου και καυτό.

Ευφυές σαν σχήμα και ανόητο σαν μωρό.
Δυο τρίτα πράσινου με πορτοκαλί μαζί.
Το 1,618 μου.

Μου ψυθίρισε απόψε η Άλλη. Αυτή με το στίγμα. Η Αμέλθεια. Και τη ρώτησα, τώρα τι;
Τώρα τίποτα, είπε. Ποτέ δεν ξέρεις πότε ο αέρας θα φυσήξει και θα βρει το δρόμο του. Δεν γνωρίζεις τίποτα. Θα μάθεις απλά να κολυμπάς. Αλλά το στίγμα που χαράχτηκε, δεν μπορεί να το σβήσει κανείς. Ούτε θεός ούτε άνθρωπος, ούτε φωτιά ούτε νερό. Γεύση όμορφη αλμύρας και ζάχαρης μαζί.

2005-03-12T16:10:00.000+02:00

Was I Van Der Rohe in a past life?

GENIOUS IN A BOTTLE

2005-03-11T11:10:00.000+02:00

Φίλτατο Τζίνι,

Ψυλλιάζομαι οτι θα μπορώ κι εγώ να κάνω τουλάχιστον μία ευχή η γυναίκα και να πραγματοποιηθεί. Τζάμπα σ΄έβγαλα άλλωστε απο το μωβ μουράνο μπουκαλάκι του Καρίμ Ρασίντ να τεντωθείς και να ξεπιαστείς; Μη γίνεσαι σπάγγος....
Χαίρομαι που βρέθηκες στο δρόμο μου. Να φανταστείς, ποτέ δεν κέρδισα τίποτα... Μόνο ένα δίσκο κάποτε σε διαγωνισμό κι ένα σιντί. Ήταν St. Etienne και Brand New Heavies. Κι έκτοτε τίποτα. Πέρασαν και χρόνια.

Σου παραθέτω παρακάτω λίστα με τις επιθυμίες μου. Δεν είσαι ο Αγιος Βασιλης, το ξέρω, αλλά σκέφτηκα πως μπορεί να αδυνατείς να εκπληρώσεις τη μια ή την άλλη ευχή, οπότε είπα να σε διευκολύνω λίγο. Διάλεξε μια, όποια μπορείς.

Τι;
Θα προτιμούσες να ήσουνα τόσα χρόνια κλεισμένος σε κρυστάλλινο βάζο του Ντίξον;
Παλικάρι μου, αν μπορούσα να σου πάρω βάζο του Ντίξον, λες να σου ζητούσα τίποτα;
Μη με σκιάζεις....

Τι είναι αυτό; Με ρωτάς; Δεν έχεις ξαναδεί;
Κάνεις σαπουνόφουσκες μ΄αυτό, δες, φυσάς εδώ έτσι και τσουπ....Κατάλαβες; Εϊναι για παιδιά. Κι εγώ παιδί είμαι. Μη γελάς. Γιατί γελάς; Σε διασκεδάζω; Είμαι.
Να σε πω ρε καρντάσι....Μη ξεχαστούμε....Η λίστα....Το νου σου. Θα περιμένω ε;

Φιλιά ζουμερά

Υ.Γ. Οτι θα μου ζητούσες κι εσύ γραπτή αίτηση χορήγησης πραγματοποίησης ευχής, ούτε που θα το φανταζόμουν ποτέ....Μα τόση δουλειά έχει πέσει; Σ΄έφαγε δύσμοιρε κι εσένα η γραφειοκρατία ε; Ούτε τα παράπονα στην ΕΥΔΑΠ ρε παιδί μου έτσι....Πα πα πα....Ντέφι....

Λοιπόν....Χμ χμ χμ

1. Ένα iPod σε ροζ ή λαχανί μεταλλικό. Ακόμα κλαίω και δεν αντικατέστησα το γουώκμαν που μου έφυγε μέσα απο την κωλότσεπη, εκείνη την αποφράδα νύχτα (ξημέρωμα ήταν ψεύτρα κορασίδα) πάνω στη βέσπα και πριν προλάβω να φρενάρω, να ξεπεζέψω και να το πάρω, το πάτησε μπαμπέσικα μπροστά στα έντρομα μάτια μου ένας αχαίρευτος με το Λάντα του.
2. Την υπέροχη γκρι καμπαρντίνα που στάμπαρα στο LAK αλλά δε μου δίνονται τα 300 ευρούλια για να την αποκτήσω.
3. Είναι αμαρτία τώρα που γνωριστήκαμε και πήρα θάρρος, να μη σου ζητήσω κι εκείνες τις εκπληκτικές λουλουδάτες φλατ γοβίτσες των Dolce Gabbana που μου έγιναν έμμονη ιδέα...Όχι τίποτα, αλλά να φωτίσω και την προαναφερθείσα καμπαρντινούλα.
4. Την ολοκαίνουρια πορτοκαλί digital Olympus mju. Αυτά τα σούρτα φέρτα μέχρι το φωτογραφείο για την εμφάνιση των φιλμ μου έχουν δώσει στα νεύρα. Άσε που τελικά δεν έμοιασα ούτε τόσο δα στον έρμο τον Δάσκαλο Άβεντον. Κρίμα τα φιλμ πάνε....
5. Ένα Σαββατοκύριακο κάπου. Οπουδήποτε. Προορισμός ανοιχτός. Γιατί στον καθρέφτη βλέπω κάθε πρωί την Κρουέλα Ντε Βιλ και όσο να΄ναι χαλιέμαι...Νεύρα μακαρόνια.....
6. Να αφήσει επιτέλους αυτή που έχει νοικιάσει εδώ και 4 εβδομάδες απο το βίντεο κλάμπ τα «Μαύρα φεγγάρια του Έρωτα» και το «Willow». Άι σιχτίρ πια...Να παίρνουμε και σειρά...
7. Μια BMW F 650 σε απαλό γαλάζιο μεταλλικό με μπαγαζιέρα και πλαινές μπάρες. Για εκδρομούλες τον Αύγουστο στο Κουφό και στο Κριαρίτσι. Εναλλακτικά, συμβιβάζομαι ανετότατα και με μια Βέσπα Paperino σε ασημί, με μαύρες χωριστές σελίτσες ποδηλάτου. Για να σκάσει ο Κύρου (πάσα ομοιότητα με τον Κύρο Γρανάζη λίαν συμπτωματική) στο Vespa Club που με δουλεύει ψιλό γαζί για την ET 4 μου και να με κάνουν κλαψ κι εμένα σημαιοφόρο επιτέλους κλαψ....
8. Ένα μεγάλο «σ΄αγαπώ». Εκεί που δεν το περιμένω. Να λιώσω. Όχι πιεστικό, γρήγορο, ας περιμένω, μόνο να΄ναι πραγματικό.
9. Να λυθεί το ζήτημα με τους παπάδες. Δεν αντέχω άλλο. Απ΄το πολύ ράσο στην τιβί μαύρισε το μάτι μου. Χώρια που τους βλέπω στο δρόμο κι αγριεύομαι. Μπρρρρρρρ. Η μεγάλη ανατριχίλα. Το ανιψάκι δεν μασάει με Φρέντι Κρούγκερ, μη δει όμως παπά, κλώθει σαράντα μέτρα μαλλί με τη μία. Κι αν προλαβαίνεις κι αυτό με τους δικαστές. Τέτοια ντροπή ο κλάδος, θα λέω σε λίγο οτι τέλειωσα Γεωπονική ή Κατασκευαστής Μασελών (οδοντοτεχνίτης οκ).
10. Την 8. Ναι. Αρκεί. Θυσιάζω και το iPod ακόμα κι όλα. Μόνο βιάσου. Ακούς;

2005-03-10T21:02:00.000+02:00

the precious rashid purple bottle

LADIES AND GENTLEMEN INTRODUCING THE MAN

2005-03-10T08:18:00.000+02:00

Κρατάτε γερά γιατί ο ευλογημένος θα σπρώξει!

Γιούχουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ

http://gousgounis.blogspot.com/

Α ναι, και ψήστε του κι έναν καφέ, ε; Στα ζγουφτά.....